Waar is het allemaal fout gegaan toen we enkele jaren terug in de meest recente financiële crisis belandden? Een simpele vraag die helaas wat lastiger te beantwoorden is, maar debuterend filmmaker J.C. Chandor doet met Margin Call in ieder geval een poging om een tipje van de sluiter op te lichten.

We schijven het jaar 2008, waarin een fictieve bank tijdens de opening van de film te maken heeft met een nieuwe ontslagronde. Eric Dale (Stanley Tucci) is één van de lammeren die opgeofferd moet worden, maar net voordat hij het pand voor de laatste keer verlaat geeft hij een reeks documenten door aan Peter Sullivan (Zachary Quinto). De jonge knaap is pas net begonnen bij het bedrijf, maar het duurt niet lang voordat hij doorheeft informatie in handen te hebben die alles zal veranderen.


Na aandringen bij zijn collega en baas worden de hoge heren van de bank bijeengeroepen voor spoedberaad, waarin Sullivan uitlegt waarom hij van mening is dat de enorme bel op elk moment kan barsten. Wat volgt is een dilemma dat draait om de aloude afweging tussen egocentrisme en altruïsme; zadelt men talloze anderen op met de problemen, of nemen ze de verantwoordelijkheid op zich?

Het antwoord op die laatste vraag laat zich raden gezien de recente economische ontwikkelingen, maar hoe men tot deze beslissing komt is wat de film de moeite waard maakt. Zoals je kan verwachten zijn er personages voor alle verschillende standpunten, en het is opvallend hoeveel grote acteurs de debuterende regisseur op heeft weten te trommelen.

Zachary Quinto is als de jonge hond Sullivan prima op zijn plek, en na zijn doorbraak in Star Trek en de serie Heroes laat hij hiermee definitief zien meer dan aardig te kunnen acteren. Hij wordt weliswaar meer dan eens weggespeeld door de rest van de cast, maar wat wil je als je omringd wordt door Kevin Spacey, Jeremy Irons, Paul Bettany en Stanley Tucci. Allen laten zien hoe ze aan hun reputatie binnen de filmwereld zijn gekomen, en het is dan ook de dynamiek onderling die fascinerend is om naar te kijken.


Toch kan je je niet aan het idee onttrekken dat Chandor ongelooflijk veel geluk heeft gehad met de kans die hij heeft gekregen. Met een mindere cast zou het resultaat eerder op een tv-film lijken dan de openingsfilm van het Leids Film Festival, aangezien het verhaal verder niet erg interessant is. Er wordt in de rondte gestrooid met financiële termen, maar voor de kijker kunnen ze elk willekeurig woord gebruiken tijdens deze dialogen.

De film is erg simplistisch geschoten, maar dat is wellicht wat een dergelijke productie nu juist nodig heeft. Een dramafilm over dit onderwerp moet je niet afleiden met zwiepende camerabewegingen, het gaat erom dat je je in de personages kan verplaatsen. Gelukkig is men daar ondanks het wat droge verhaal in geslaagd, al is dit dus vooral de verdienste van het rijtje topacteurs dat langskomt. De grote verklaring ontbreekt, maar Margin Call weet wel een actueel onderwerp interessant naar het witte doek te brengen.