Guillermo del Toro heeft al diverse malen laten zien dat hij een meester is in het vervloeken van grote huizen. Zowel in The Devil's Backbone als het door hem geproduceerde The Orphanage liet hij zien dat weeshuizen lang zo onschuldig niet zijn, terwijl Pan's Labyrinth ons meenam in de fantasiewereld van een klein meisje. Tijdens het schrijven van Don't Be Afraid of the Dark voor regisseur Troy Nixey moet hij gedacht hebben dat deze elementen wel eens goed samen zouden kunnen werken, aangezien we hier te maken hebben met een meisje dat gevangen zit in de scheiding van haar ouders.

De 8-jarige Sally moet dan ook noodgedwongen weg bij haar moeder om bij haar vader en diens nieuwe vriendin te gaan wonen in het landhuis dat ze willen opknappen. In de bijzonder sfeervolle opening van de film zien we echter dat de kelder een groot geheim herbergt, en verrassend genoeg hoef je niet lang te wachten om te zien wat voor monsters daar leven.


We hebben hier dan ook te maken met een griezelfilm die lastig te classificeren is. Regelrechte horror is het zeker niet, aangezien we de vijandige wezentjes daarvoor veel te snel en te vaak door het beeld zien rennen. De meeste van hun acties zijn dan ook eerder lachwekkend dan angstaanjagend, en je hebt als kijker al snel door dat je niet al te veel smerige effecten hoeft te verwachten.

Gelukkig voor de fans voldoet het script wel aan alle clichés van zowel horrorfilms als thrillers, hoewel het af en toe wel erg tenenkrommend is dat de personages voor de zoveelste keer een domme beslissing nemen. Blijkbaar is iemand die in de kelder van je huis zwaar toegetakeld wordt geen reden om even achter je oren te krabben, zo leren we hier. In rechttoe rechtaan horrorfilms zijn dergelijke onlogische handelingen geen probleem, maar juist omdat we daar hier niet mee te maken hebben verzwakt het het verhaal.

Toch valt de productie nog wel op in positieve zin doordat het op andere punten verfrissend weet te werken. Wanneer je de kleine wezens al vroeg te zien krijgt weet je dat er nog vele scènes zullen volgen waarin ze te zien zijn, waardoor je uitkijkt naar hun volgende trucjes. Het blijft jammer dat het geheel daarna redelijk tam blijft, terwijl de achtergrond over de tandenfee die we te horen krijgen leuk bedacht is.


Bailee Madison zet als Sally op overtuigende wijze een jong meisje neer dat moeite heeft met de veranderingen in haar leven. Ze kijkt regelmatig chagrijnig en pruilend rond, maar dat is precies wat jonge kinderen in haar situatie zouden doen. Guy Pearce en Katie Holmes vallen ondanks hun hoofdrollen niet echt op, maar dat versterkt wel het gevoel dat Sally niet op volwassenen kan vertrouwen om de monsters te lijf te gaan.

Net wat meer spanning, dat is eigenlijk wat deze remake van de gelijknamige tv-film uit 1973 nodig heeft. De elementen die Del Toro als schrijver en producent heeft toegevoegd zijn weliswaar terug te vinden, maar van hem zou je toch meer mogen verwachten op zijn eigen, vertrouwde terrein. Don't Be Afraid of the Dark is een eigenaardige film geworden die voor de fans nog wel interessant is, maar voor de gewone filmkijker bevindt het zich echt in de middenmoot. Zeker niet slecht, maar ook absoluut geen uitblinker.