Acteurs die de overstap maken naar een rol achter de camera zijn al lang geen zeldzaamheid meer, maar dat er daadwerkelijk een goede filmmaker in ze schuilt komt al een stuk minder vaak voor. De Britse Paddy Considine is al ruim tien jaar te zien in allerlei interessante rollen, maar toen hij in 2007 zijn eerste korte film Dog Altogether uitbracht waren alle ogen op hem gericht. Het zestien minuten durende stukje drama leverde hem diverse prijzen op, maar zou hij ook genoeg talent hebben om dit om te zetten in een lange film?

Het antwoord is terug te vinden in Tyrannosaur, een bikkelharde film die direct voortvloeit uit die eerdere korte film. Hoofdrolspelers Peter Mullan en Olivia Colman zijn ook deze keer weer te zien als dezelfde personages, terwijl karakteracteur Eddie Marsan hier voor het eerst zijn intrede doet in het verhaal.


Al vanaf de eerste scène wordt bij de kijker een verontrustend gevoel opgewekt, doordat Considine laat zien dat Mullans personage Joseph een dronkenlap is die niet weet hoe hij met zijn woede om moet gaan. Nadat hij voor de zoveelste keer in de problemen raakt door een agressieve bui komt hij terecht in het winkeltje van de Christelijke Hannah (Colman), met wie hij gaandeweg het verhaal een aparte band weet op te bouwen.

Beiden lijken niet echt te weten wat ze met elkaar aanmoeten, maar desondanks blijven ze elkaar opzoeken in de hoop iets aan elkaar te hebben of de ander te kunnen veranderen. Wanneer ze dankzij haar jaloerse echtgenoot met een blauw oog in de winkel staat, blijkt Joseph echter niet de enige agressieve man in haar omgeving te zijn.

Naast het regiewerk was Considine ook zelf verantwoordelijk voor het script, en het moge duidelijk zijn dat we hier te maken hebben met een duister verhaal zonder rechtschapen helden. Voor sommigen zal het wellicht een tikje té grauw zijn, maar de bijzondere driehoeksrelatie tussen de hoofdpersonen maakt je op elk moment nieuwsgierig naar de reacties op elkaars acties.


Dit gevoel van betrokkenheid is dan ook voor een groot deel te wijden aan de imposante cast. Alle drie de acteurs hebben een topprestatie geleverd, waardoor het zonde is dat Eddie Marsan als de jaloerse James relatief weinig scènes heeft gekregen om in te schitteren. Of het nu gaat om het prachtige accent van Mullan, het naïeve gedrag van Colman of de sadistische kant van Marsan, iedereen zal wel iets vinden in het acteerwerk dat aanslaat.

Met een titel als Tyrannosaur loop je het gevaar dat je het verkeerde publiek naar binnen lokt, zeker als de poster ook nog eens een begraven fossiel laat zien. Het zou zonde zijn als de algemene waardering van de film omlaag gaat door mensen die een spin-off van Jurassic Park verwachten, maar hopelijk krijgt het speelfilmdebuut van Paddy Considine het publiek dat het verdient.