Maar liefst zeven jaar hebben de liefhebbers van het werk van Alexander Payne moeten wachten op een nieuwe speelfilm van zijn hand, maar met The Descendants heeft hij direct een grote hit te pakken. Eind deze maand maakt de dramafilm kans op maar liefst vijf Oscars, al zou je dat wellicht niet verwachten na de eerste vijf minuten met daarin direct een overbodige voice-over van George Clooney.

De acteur maakt ons hierin duidelijk dat we niet jaloers hoeven te zijn op zijn leventje in Hawaï. Hoewel anderen denken dat hij daar in het paradijs leeft, heeft men daar te maken met exact dezelfde problemen als de rest van de wereld. Met de diverse obstakels op zijn pad kan zeker Clooney als Matt King daarover meepraten; zijn vrouw ligt in een coma, de communicatie met zijn twee dochters verloopt niet al te soepel en hij moet voor zijn gehele familie een enorme beslissing nemen over een lucratief stuk land.


Zoals altijd zet Payne weer een aantal karakters neer met allemaal hun eigen gebreken, waardoor ze menselijker overkomen dan in menig andere productie. Niemand is perfect, zo lijkt zijn motto te luiden, en zeker hier komt dit idee sterk naar voren. Vrijwel alle personages maken in het verhaal dan ook wel iets mee dat hun leven voorgoed zal veranderen, en dankzij de uitstekende casting komt dit allemaal realistisch en herkenbaar over.

Van Clooney is al regelmatig gezegd dat dit de rol van zijn leven is, en het moet gezegd worden dat de acteur flink gegroeid is in zijn dramatische rollen. Hij gebruikt nog altijd zijn vaste maniertjes en tics om naturel over te komen, maar hier werkt het wonderwel goed. De andere grote acteerprestatie wordt geleverd door de relatief onbekende Shailene Woodley, die als de 17-jarige dochter een bijzonder sterk visitekaartje afgeeft.

De films en verhalen van Payne zijn doorgaans direct te herkennen, en dat komt voornamelijk door zijn keuzes voor de hoofdrollen en de manier waarop hij drama en komedie weet te combineren. Wanneer we Clooney op zijn sandalen een weg vol bochten af zien rennen wekt dit een aanvankelijk een glimlach op. De situatie die erop volgt is echter dermate dramatisch dat je je bijna schuldig voelt om te lachen om zijn situatie, en het zijn precies dit soort situaties waarin Payne heer en meester is.


De omgeving waarin het geheel zich afspeelt werkt ook goed mee om een surrealistisch gevoel op te wekken. Hawaii is al regelmatig het onderwerp geweest van speelfilms, maar slechts zelden krijgen we daarbij geen surfers te zien en worden de inwoners net als alle andere mensen afgebeeld. De locatie speelt nog wel een grote rol in een subplot waarbij de familie van King moet beslissen of ze een groot stuk land willen verkopen, maar helaas wordt deze verhaallijn niet tot volle tevredenheid uitgewerkt.

Ook het einde van de film is wat zwakker dan het middenstuk, maar uiteindelijk laat de film je wel met een goed gevoel achter. The Descendants is misschien niet de allerbeste film van het jaar, maar hij zal nog wel een paar dagen in je hoofd blijven rondspoken. De allerbelangrijkste Oscar zal men over een paar weken niet mee naar huis krijgen, maar de kans dat George Clooney beloond wordt met een gouden beeldje is aanzienlijk groter. Nu maar hopen dat Payne ons niet weer zeven jaar laat wachten op zijn volgende project.