Het thema dat dit jaar bij de Academy Awards het meest naar voren komt is absoluut nostalgie, in het bijzonder over het verleden van de cinema zelf. De beide films die veruit de meeste Oscarnominaties op zak hebben duiken allebei in de geschiedenis van het door ons zo geliefde medium, maar gelukkig doen The Artist en Hugo dit wel op geheel eigen wijze.

Waar Michel Hazanavicius voor zijn stomme film zelf een ode aan geluidsloze producties schreef, heeft Martin Scorsese dankbaar gebruik gemaakt van Brian Selznicks boek The Invention of Hugo Cabret. De 12-jarige wees uit de titel is verzot op machines en het doet hem dan ook pijn wanneer hij een apparaat ziet dat stuk is. Sinds de dood van zijn vader zorgt de inventieve jongen ervoor dat de klokken op een treinstation van Parijs blijven lopen, maar wanneer hij in contact komt met de eigenaar van een speelgoedwinkel verandert zijn leven drastisch.


De enige directe herinnering die Hugo nog heeft aan zijn vader is een verroeste robot die hij hoopt te kunnen repareren, maar voor het allerlaatste puzzelstukje heeft de introverte jongen toch echt de hulp nodig van de altijd vrolijke Isabelle. Samen beleeft het duo een avontuur waarin filmgeschiedenis een bijzondere rol speelt, maar het is belangrijk om hier vooraf niet al te veel over te weten.

Wat er precies gebeurt moet je zelf voor het eerst meemaken in de bioscoopzaal, maar het staat vast dat Martin Scorsese hier meer dan ooit duidelijk maakt dat film zijn allergrootste liefde is. De manier waarop de legendarische regisseur ons meeneemt op een reis langs de eerste producties is fascinerend, en het is dan ook toepasselijk dat hij hierbij zelf het effect van 3D perfect benut. Het was voor Scorsese de eerste keer dat hij in drie dimensies moest werken, maar hij heeft in één keer de perfecte draai gevonden.


De toepassing van 3D leidt nergens af en helpt je als kijker om meegezogen te worden in de fascinerende wereld rondom Hugo, en dit begint direct bij de nagenoeg perfecte opening. Tijdens deze eerste scène beweegt de camera minutenlang onafgebroken door het sfeervolle station heen, waarbij we alle belangrijke personages direct leren kennen. Helaas krijgen niet al deze karakters de tijd om gedurende de film hun verhaallijn af te ronden, maar je hebt na de eerste minuten wel het gevoel ze allemaal te kennen.

Deze randpersonages worden vertolkt door allerlei bekende acteurs als Richard Griffiths, Christopher Lee en Sacha Baron Cohen, waardoor de film niet inkakt als we even overschakelen naar hun belevenissen. Tussen de elf Oscarnominaties zit echter geen enkele erkenning voor de acteurs en dat is ook niet zo vreemd, hoewel Ben Kingsley als de winkeleigenaar een sterke prestatie aflevert. De productie moet het vooral hebben van het technische aspect, wat er met de zachte tinten en passende muziek van Howard Shore voor zorgt dat je de bioscoopzaal met een warm gevoel verlaat.


Het scenario wordt zo nu en dan onderbroken voor wat welkome humor, maar het is wel erg duidelijk dat het geheel is gebaseerd op een kinderboek. Het grootste mankement is dan ook dat het verhaal af en toe wel erg simplistisch is, maar voor velen zal dit gecompenseerd worden door het sterke gedeelte over de cinema. Ook een bijzondere droomscène zal nog even blijven hangen, hoewel je daar ook direct wordt herinnerd aan de parallellen met The Artist.

Uiteindelijk is Martin Scorsese erin geslaagd om alweer een genre toe te voegen aan zijn indrukwekkende filmografie. Hugo is een hartverwarmende familiefilm geworden die wellicht nog meer dan Avatar laat zien wat er mogelijk is met 3D. Een enkeling zal niet kunnen genieten van het avontuur dat de kleine Hugo beleeft, maar het overgrote deel van de filmliefhebbers mag deze ode aan de cinema niet missen.