Aan het begin van Life of Pi doet de volwassen Pi Patel een nogal grote belofte aan de jongeman die tegenover hem zit in zijn woonkamer. Het verhaal dat hij hem gaat vertellen zal ervoor zorgen dat hij in God gaat geloven. De jonge schrijver is hier duidelijk niet van overtuigd, maar toch merk je dat zijn interesse direct is gewekt door de opgewekte Indiër die enthousiast begint aan zijn levensverhaal.

Als kind bleek Pi al een nieuwsgierige instelling te hebben door zich van jongs af aan al te laten inspireren door alle grote godsdiensten. De manier waarop hij de grappen van zijn klasgenoten over zijn naam weet te pareren toont ons bovendien hoe creatief zijn hersenen te werk kunnen gaan, wat pas echt naar voren komt wanneer we het ongelooflijke avontuur te zien krijgen dat hij op de oceaan heeft meegemaakt.


Wanneer hij met zijn familie en de inwoners van hun oude dierentuin de zee op gaat duurt het niet lang voor de problemen zich aandienen. Te midden van een zware storm komt Pi terecht in één van de reddingsboten, waar hij gezelschap blijkt te hebben van onder andere een enorme tijger met de naam Richard Parker. Wat volgt is een overzicht van de ontberingen die hij moet doorstaan, vermengd met de nodige filosofische overpeinzingen en visuele pracht en praal.

De film gebaseerd op het succesvolle boek van Yann Martel, wat zich lange tijd in het belachelijke rijtje van zogenaamd "onverfilmbare boeken" mocht scharen. Dankzij diverse fantastische adaptaties zouden we inmiddels beter moeten weten dan literatuur in dat soort hokjes te stoppen, maar dat neemt niet weg dat het een dappere taak is die regisseur Ang Lee op zich heeft genomen.

De grootste kritiek die misschien van toepassing is op zijn verfilming is dat het verhaal zeer persoonlijk is en daardoor ook zal polariseren. De gebeurtenissen zijn groots, maar daar staat tegenover dat de uiteindelijke boodschap juist heel klein is en voor iedereen anders zal overkomen. Dit zal niet iedereen kunnen waarderen, waardoor het lastig is om van tevoren in te kunnen schatten of de film voor iemand geschikt is.


Zelfs diegenen die niets uit het verhaal kunnen halen zullen echter nog steeds vol verbazing kijken naar hetgeen er vanaf het witte doek op je netvlies terechtkomt. Van fluorescerende algen in de nacht tot een eiland dat bewoond is door talloze meerkatten, overal is tot in de puntjes nagedacht. De meeste indruk zal echter de Bengaalse tijger achterlaten, waarvan het vrijwel onmogelijk is om te ontdekken waar het echte roofdier overgaat in zijn digitale equivalent.

Ang Lee mag zich daarnaast scharen bij James Cameron en Martin Scorsese wanneer het aankomt op zijn geslaagde toepassing van 3D. In tegenstelling tot de meeste producties heeft hij de derde dimensie direct betrokken bij zijn verhaal, maar ook onder andere het effect waarbij vissen over de zwarte balken van het beeld heen springen spreekt tot de verbeelding.

Life of Pi is een grootschalige film die in het algemeen vooral herinnerd zal worden door de visuele effecten, terwijl een kleine groep bioscoopgangers er echt een belangrijke ervaring mee zal opdoen. Voor het resterende deel is er echter een reële kans dat het visuele aspect niets meer zal zijn dan een glimmende verpakking rond een tegenvallend verhaal.