Een komedie met Bradley Cooper in de hoofdrol die genomineerd is voor acht Oscars, daar moet dan blijkbaar iets meer achter zitten dan een luchtige romkom. Toch? Al vanaf de eerste scène wordt duidelijk dat we bij Silver Linings Playbook inderdaad te maken hebben met een verhaal dat weliswaar ruimte openlaat voor humor, maar tevens een bijzonder donkere en serieuze kant heeft. Waarschijnlijk is het juist deze combinatie die de film in de smaak zal doen vallen bij een erg breed publiek.

Na een flinke tijd in een inrichting te hebben doorgebracht is Pat er klaar voor om weer terug te keren in de samenleving. Het feit dat hij intrekt bij zijn ouders geeft al aan dat zijn demonen hem nog niet hebben verlaten, al geeft het scenario ons slechts beetje bij beetje details van wat er nu precies is voorgevallen. Bepaalde muziek wekt direct woede in hem op, het einde van een werk van Hemingway frustreert hem mateloos en hij doet verwoede pogingen om weer in contact te komen met een bepaald persoon uit zijn verleden.


De zaken veranderen wanneer Tiffany in zijn leven komt, die door een traumatische ervaring zo haar eigen mentale problemen heeft opgedaan. De twee ontwikkelen een bijzondere relatie die lastig te omschrijven is, en ook het tweetal zelf weet lange tijd niet echt wat ze met elkaar aanmoeten. Het verhaal krijgt voor meerdere personages een duidelijk doel om naartoe te werken, maar de grote kracht van het script zit hem in de karakters zelf.

Het kijken naar de film alleen al geeft je een bijzonder rusteloos gevoel, met name door de sterke acteerprestatie van Cooper als de voormalige leraar in de hoofdrol. Zijn sterke spel wordt bijgestaan door Robert De Niro als zijn vader, die voor het eerst in jaren weer eens echt helemaal op lijkt te gaan in een rol. Een opvallende bijrol is die van Chris Tucker als een psychiatrisch patiënt; als je erover nadenkt is het apart dat hij iemand kan spelen met mentale problemen door zichzelf juist in te houden.


Wellicht het meest opzienbarend is echter de rol van Jennifer Lawrence, die precies die combinatie van schoonheid en eigenzinnigheid met zich meebrengt die haar personage nodig heeft. Tiffany wordt neergezet als een persoon van vlees en bloed, die elke dag worstelt met de gebeurtenissen uit haar leven en toch haar best kan doen om er iets van te maken. Voor Lawrence betekent dit alweer haar tweede Oscarnominatie, met een zeer reële kans om die komende nacht in Los Angeles te verzilveren.

Hoewel de film qua verhaal niets weg lijkt te hebben van het eerdere werk van David O. Russell is zijn hand toch overal duidelijk aanwezig. Vooral zijn vorige hit The Fighter gaat op vergelijkbare wijze om met diens personages, en door de aandoening van zijn eigen zoon is deze film extra persoonlijk voor de regisseur die tevens het script neerpende.

Het grootste mankement van de film doet zich voor richting het einde, wanneer de belangen via een dubbele weddenschap zeer kunstmatig zwaarder worden gemaakt. Deze ingreep was niet nodig geweest, maar toch heeft David O. Russell samen met zijn geweldige cast een film afgeleverd die een zwaar onderwerp op passende wijze weet te behandelen.