Jim Henson is het meest bekend van The Muppets en Sesamstraat, maar daarnaast heeft zijn bedrijf nog talloze andere poppen gemaakt voor diverse producties. Sinds enkele dagen draait de film waar ze wederom een razend knappe bijdrage aan hebben geleverd: Where the Wild Things Are.

In de film, gebaseerd op het gelijknamige kinderboek van Maurice Sendak, heeft de acht-jarige Max het niet makkelijk. Hij heeft geen vrienden, zijn ouders zijn uit elkaar, zijn zus is op de leeftijd dat ze niets van haar broertje moet hebben en het ergste: Hij moet leren leven. Wanneer dit alles resulteert in een flinke ruzie met zijn moeder vlucht Max in zijn pyjama annex dierenpak weg en ontdekt een bootje. Hij grijpt zijn kans en zeilt ermee weg. Wanneer hij een eiland ziet koerst hij erop af en ontdekt dat er Wilde Dingen leven. Met een smoesje weet hij ervoor te zorgen dat hij hun koning word, en dan begint het feest.

Het mag inmiddels bekend zijn dat het maken van deze film heel wat problemen heeft opgeleverd. Studio's deden moeilijk, het budget moest hoger, de poppen waren te zwaar en ga zo nog maar even door. Gelukkig voor ons heeft regisseur Spike Jonze, die door schrijver Maurice Sendak persoonlijk was verkozen om de film te maken, zoveel mogelijk voet bij stuk kunnen houden en ons deze film geschonken. Dit heeft behoorlijk wat tijd gekost, maar het is maar de vraag of dat niet óók een zege is geweest. Het resultaat is namelijk fantastisch.


Eén van de grootste problemen bij het maken van WTWTA was het verhaal. Het originele prentenboek, dat uiteindelijk de doorbraak betekende voor de auteur, was zoals dat bij een prentenboek altijd het geval is vrij kort. Dave Eggers pakte het verhaal echter samen met Jonze met fluwelen handschoentjes aan en maakte maakte er een zorgvuldige uitvergroting van, wat resulteerde in een volwassen kinderfilm. Hoofdpersoon Max kreeg een achtergrond waardoor mensen hem wat meer zouden begrijpen, de monsters werden nog meer dan in het boek emotionele personages met een pure ziel. Dit uit zich vooral in aandoenlijke gesprekken die een beetje diepgaand zijn, maar niet té diepgaand waardoor het ook weer geen drama of arthouse film word. Dit wordt mede voorkomen doordat de gesprekken worden afgewisseld met wat Wilde Dingen doen: Wild. Dit allemaal met op de achtergrond een gezamenlijk bouwproject van Max om de beesten weer bij elkaar te brengen.

Wie bang is dat dit ervoor zorgt dat de film om clichés vervalt kan gerust worden gesteld, die worden namelijk zorgvuldig vermeden. Sommige clichés zijn echter helaas niet te omzeilen, maar door de subtiele wijze waarop men daarmee omgaat komen ze totaal niet over als zodanig.

Er zijn slechts twee minpuntjes. Het eerste is dat de film nogal eens in herhaling valt door de gesprekken, maar dat wordt gelukkig net op tijd teruggedraaid. Het tweede is dat de film eigenlijk te snel gaat en dat de aanloop naar de finale, ondanks de gesprekken, maar matig uitwerkt. Anderzijds is het juist heerlijk dat de film snel gaat, dat betekent dat de kijker zich geen moment écht heeft hoeven te vervelen.


Het volgende probleem was het visualiseren. Hoewel Sendak met zijn boek voor genoeg beeldmateriaal zorgde was het lastig te bepalen hoe het naar het scherm moest worden overgebracht. Men opteerde voor animatie, Disney maakte zelfs als een korte try-out, maar Jonze koos voor poppen (en om zowel technische als letterlijk gewichtige redenen een beetje animatie), omdat dit er volgens hem veel beter uit zou zien. En hij heeft gelijk gekregen. De Wilde Dingen zien er uit alsof je ze na de film op straat zou kunnen tegenkomen en hebben alles wat je maar zou wensen. Het zijn geen statische poppen, maar echte levende wezens. Ze tonen emoties en de actiescènes spatten van het scherm af. Wanneer ze beuken voel je bijna de pijn die zij ook moeten voelen, ook al geven ze hier niet altijd blijk van. Dat gebeuk is waarschijnlijk ook de reden waarom er niet voor Nederlandstalige nasynchronisatie is gekozen, de kans dat kinderen het geweld zouden gaan nadoen is groot met alle mogelijke pijnlijke gevolgen van dien. Wie hieraan denkt tijdens de film zal zich de klachten van doktoren al kunnen inbeelden.

Buiten de poppen, waarvoor de Jim Henson Company een staande ovatie verdient, ziet ook de rest er prachtig uit. De slaapplekken, het gigantische bouwwerk, de miniaturen, de locaties (bos, woestijn, rots, huis): alles ziet er, hoe eenvoudig ook, schitterend uit. Jonze's keuze om de film uit de hand te filmen werkt dit in de hand, aangezien het de film des te vrolijker én realistischer maakt.


Maar dan was er nog het probleem van de casting. Waar vind je in hemelsnaam een jongetje dat de hoofdrol op zich kon nemen? Na een grootse auditie van vele maanden met ontelbare knaapjes uit verschillende landen koos men voor de nu 12-jarige Max Records. En dat is een gouden keuze geweest, want Records speelt de rol heerlijk. Hij toont precies de emoties die bij het personages horen en ze raken je tot in het diepst van je (kinder)ziel. Hij weet serieus medelijden op te wekken wanneer hij eenzaam is en blijheid wanneer hij ontzettend blij is. Ook is het volledig begrijpelijk dat hij de Wilde Dingen zo om zijn vinger weet te winden. Zowel hij als Jonze mogen hiervoor met vele prijzen worden overladen. Zelden zal men op het scherm zo'n prestatie hebben gezien.

Ook voor de overige acteurs niets dan lof. De bewegingsacteurs en de stemacteurs werken perfect samen, iets waar Jonze juist aandacht aan heeft besteed, en dat is prachtig om te zien. De Wilde Dingen hebben goed gelukte stemmen met wederom emoties.

Om afsluitend met de deur in huis te vallen: Where the Wild Things Are is een heerlijke film geworden. Het is een volstrekt unieke speelfilm waarin alles leeft, beeft en emoties heeft. Het is ook een film die enorm vrolijk stemt, wat mede komt door de geweldige muziek, het camerawerk en de aandoenlijke Max Records. Where the Wild Things Are maakt zijn belofte uit de trailer helemaal waar en is nu al één van de beste films van het jaar. Gaat dat zien!