Het boek Alice in Wonderland van de Brit Charles Ludwig Dodgson, beter bekend als Lewis Carroll, behoort tot één van de meest verfilmde verhalen aller tijden. Daarnaast werd het hoofdpersonage door Disney gebruikt in een hele reeks korte films waarbij live-action en animatie werden gecombineerd. Deze keer heeft Tim Burton er zijn magische vingers over laten gaan.

In deze versie van Alice in Wonderland zien we een oudere Alice die al lang en breed is vergeten dat ze ooit in het bijzondere land is geweest. Wat ze nog wel heeft zijn dromen over haar eerdere avonturen, maar dat wordt door zowel haarzelf als haar omgeving afgedaan als fantasie. Dat verandert wanneer ze ten huwelijk wordt gevraagd en als excuus achter een konijn aanholt. Al snel belandt ze in Wonderland waar de rode koningin de boel heeft overgenomen, en het is aan Alice om de boel recht te breien. Althans, dat zegt de voorspelling...

Een nieuwe film van Tim Burton is altijd weer iets om naar uit te kijken. Hoewel het vermoeiend begint te worden dat hij alwéér Johnny Depp heeft gecast in een gekke rol, werden ook wij direct wild van het idee dat de regisseur zich zou ontfermen over het werk van Lewis Carroll. Ook in filmland was het direct een hot item, al snel dook het ene verhaal na het andere op. Castingnieuws, geruchten over het filmproces, uitgelekte foto's... Het was er allemaal.


Volgens die berichten zou de film unieke hybride worden. Een combinatie van live-action, stop-motion, computeranimatie, 3D en alles wat je verder maar kon bedenken. En om maar direct met de kritische deur in huis te vallen: Dat zagen we er niet echt aan af. Hoewel de film er erg knap uitziet, lijkt het alleen een mix van computerkracht en echte mensen. Hierbij moet wel worden gezegd dat de computers en de mensen die erachter zaten behoorlijk hun werk hebben gedaan. Het ene ziet er nog fantastischer bedacht uit dan het andere, van de door Depp zelf ontworpen Mad Hatter tot de Jabberwock en de legers aan toe. Maar ondanks deze pracht en praal doet de film nergens echt de mond openvallen van verbazing, ook niet door de 3D-effecten die er op zich niet eens zó slecht uitzien.

De grootste verandering in deze film is toch wel dat dit een vervolg is op het originele verhaal. En eerlijk is eerlijk: Scenarioschrijfster Linder Woolvertoon heeft haar werk goed gedaan. Het verhaal loopt lekker en alle beroemde figuren uit Carrolls wereld komen op een bepaalde manier langs. Ze beschikken zoals het hoort over hun unieke eigenschappen en gewoontes, zo is de blauwe rups de filosoof, de witte koningin de vredesactivist en haar zus de hartenkoningin. Daarnaast ontbreekt ook de kenmerkende taal niet, geregeld vliegen er woorden en zinnen langs met een kwinkslag door de teksten van de personages.

Daarnaast wordt er geregeld heerlijk subtiel verwezen naar het originele avontuur. Een voorbeeld hiervan is wanneer iemand opmerkt dat de rozen zo wit zijn, waarna Alice zegt dat ze de rozen ook rood kunnen verven. Iedereen die het originele verhaal kent zal daarbij waarschijnlijk terugdenken aan de gebeurtenissen rond het kasteel van de hartenkoningin. Deze laatste krijgt in deze film overigens zelfs wat diepgang, waardoor ze meer wordt dan een heerlijke slechterik. De verhouding tussen diepgang en humor is precies goed, ook bij de andere, heerlijk gestoorde, personages is dit gelukkig het geval.

Het enige minpunt aan het verhaal is dat het einde nogal vaag is. Hoewel er een levendige finale komt, wordt die afgewerkt met een nogal zwakke epiloog. Gelukkig is de rest prima vermaak, waardoor we het Burton kunnen vergeven. Het is en blijft echter een minpunt aangezien het einde van een film bepaalt hoe je de zaal verlaat.


Het acteerwerk en de muziek, zoals bijna altijd van Danny Elfman, zijn goed te pruimen. Hoewel het nergens de middenmoot lijkt te ontstijgen, zit er toch iets magisch in. Johnny Depp doet zoals gewoonlijk gek, al wisselt hij het deze keer af en speelt hij (zoals hij het zelf omschreef) een echte broer voor Alice. Deze laatste wordt gespeeld door de Australische nieuwkomer Mia Wasikowska, die na lang zoeken door Tim Burton werd uitverkozen boven onder andere Lindsey Lohan en Amanda Seyfried. Ze doet het goed tussen de grote namen en is ook nog eens vertederend in haar rol. Maar al te vaak roept haar lieve en begripvolle gezichtje liefdevolle gevoelens op voor haar personage.

Eén van de rollen die we niet willen vergeten te noemen is die van Stephen Fry als de Cheshire Cat. Hoewel zijn rol net als die van de vele andere bijzondere personages eigenlijk te weinig screentime krijgt om er goed van te kunnen genieten, is er met zijn "uhoh" een waardige opvolger voor de gelijksoortige uitspraak van de Teletubbies die korte tijd de wereld domineerde.

Alice in Wonderland is een prachtige film geworden zoals alleen iemand als Tim Burton hem kan maken. En hoewel er ontzettend veel moois in zit, is het niet de film waar op gehoopt werd. Ondanks die tegenvallende verwachtingen is het echter een amusante productie geworden. Maar ook niet meer dan dat helaas.