De Argentijnse regisseur Juan José Campanella verbaasde begin dit jaar vriend en vijand door er met de Oscar voor Beste Buitenlandse Film vandoor te gaan, terwijl de meeste kansen werden toegedicht aan Das Weiße Band (The White Ribbon) en Un Prophète. Aanvankelijk werd er zelfs verontwaardigd gereageerd op het verzilveren van de nominatie, maar zonder deze prestigieuze prijs zouden we in Nederland de film waarschijnlijk helemaal niet in de bioscoop kunnen zien en dat zou doodzonde zijn geweest.

Campanella heeft zijn filmopleiding in de Verenigde Staten voltooid en regisseerde daar onder andere enkele afleveringen van de populaire tv-serie Law & Order. De invloed van deze hitserie is duidelijk terug te zien in El Secreto de sus Ojos (The Secret in Their Eyes), waarvan het verhaal draait om de vieze politieke spelletjes die gespeeld werden in het Argentinië van de jaren '70.


Benjamín Esposito is een gepensioneerd federaal agent die besluit een boek te schrijven over een zaak waar hij in 1974 mee te maken kreeg, maar die tot zijn ontevredenheid nooit geheel opgelost is. Een jonge vrouw was destijds op brute wijze vermoord en Benjamín kwam er samen met zijn partner Pablo Sandoval al snel achter wie de vermoedelijke dader was, maar vanwege politieke machtsspelletjes werd de dader nooit op passende wijze gestraft.

Het opschrijven van de gebeurtenissen die zich 25 jaar ervoor hadden plaatsgevonden zorgt ervoor dat de ex-agent zijn oude vrienden en de betrokkenen bij de zaak weer opzoekt, maar het is voor hem ook vooral een manier om een hoofdstuk van zijn leven af te sluiten. Dit geldt niet alleen voor zijn obsessie met de moordzaak, maar tevens voor de onbereikbare liefde van z'n leven; Irene Menéndez-Hastings, het hoofd van zijn departement voor wie hij altijd al een zwak gehad heeft.


Het plot ontvouwt zich bijzonder rustig, hoewel er genoeg spannende acties plaatsvinden door de hele film heen. Omdat het verhaal zich afspeelt in twee verschillende tijdsperiodes wordt er af en toe gesprongen door de tijd, maar het verhaal wordt nergens onduidelijk en dat is op zich al een compliment waard. Zoals tegenwoordig bijna vereist wordt bij dit soort films krijgen we ook hier te maken met een plottwist vlak voor het einde, maar deze voelt nergens gekunsteld aan en zorgt juist voor een passend einde.

Het absolute hoogtepunt van de film is echter het middenstuk waar Campanella ons een onafgebroken shot van vijf minuten laat zien vol cinematografische hoogstandjes. In deze tergend spannende scène is de camera als een toeschouwer aanwezig tijdens een lange achtervolging in een voetbalstadion en de wijze waarop dit gefilmd is mag nu al de boeken in als één van de mooiste lange shots binnen de filmwereld. Diverse technieken zijn gebruikt om dit te realiseren, maar het geheel komt over alsof het in één ruk door gefilmd is.


Naast het verhaal en de diverse prachtige beelden is ook het acteerwerk een reden om deze film een kans te geven. Ricardo Darín speelt de hoofdrol met veel emotie en laat hem overkomen als een mens van vlees en bloed, terwijl Guillermo Francella als zijn partner voor de juiste komische noot zorgt. Ook de overige belangrijke bijrollen zijn vakkundig gespeeld door de bijbehorende acteurs, en de Spaanse taal geeft het geheel nog een mooi randje mee.

Toch heeft ook een film als deze zijn zwakkere punten, zo is er een overhoringsscène die wat onrealistisch overkomt en sommigen zullen het eerdergenoemde lange shot uit de toon vinden vallen bij de rest van de film. Al met al is El Secreto de sus Ojos echter een prachtige film waarbij deze punten bij velen niet eens zullen opvallen, zo indrukwekkend is de rest van het geheel. Of de film beter is dan de eerdergenoemde genomineerden bij de Oscars zal nooit beslist kunnen worden, maar dit ligt eerder aan de eveneens hoge kwaliteit van die andere films dan eventuele minpunten van de film van Campanella.