FilmCentrum Recensies

The descendants

Fri, 03 Feb 2012 20:42:07 +0100

Maar liefst zeven jaar hebben de liefhebbers van het werk van Alexander Payne moeten wachten op een nieuwe speelfilm van zijn hand, maar met The Descendants heeft hij direct een grote hit te pakken. Eind deze maand maakt de dramafilm kans op maar liefst vijf Oscars, al zou je dat wellicht niet verwachten na de eerste vijf minuten met daarin direct een overbodige voice-over van George Clooney.

De acteur maakt ons hierin duidelijk dat we niet jaloers hoeven te zijn op zijn leventje in Hawaï. Hoewel anderen denken dat hij daar in het paradijs leeft, heeft men daar te maken met exact dezelfde problemen als de rest van de wereld. Met de diverse obstakels op zijn pad kan zeker Clooney als Matt King daarover meepraten; zijn vrouw ligt in een coma, de communicatie met zijn twee dochters verloopt niet al te soepel en hij moet voor zijn gehele familie een enorme beslissing nemen over een lucratief stuk land.

Zoals altijd zet Payne weer een aantal karakters neer met allemaal hun eigen gebreken, waardoor ze menselijker overkomen dan in menig andere productie. Niemand is perfect, zo lijkt zijn motto te luiden, en zeker hier komt dit idee sterk naar voren. Vrijwel alle personages maken in het verhaal dan ook wel iets mee dat hun leven voorgoed zal veranderen, en dankzij de uitstekende casting komt dit allemaal realistisch en herkenbaar over.

Van Clooney is al regelmatig gezegd dat dit de rol van zijn leven is, en het moet gezegd worden dat de acteur flink gegroeid is in zijn dramatische rollen. Hij gebruikt nog altijd zijn vaste maniertjes en tics om naturel over te komen, maar hier werkt het wonderwel goed. De andere grote acteerprestatie wordt geleverd door de relatief onbekende Shailene Woodley, die als de 17-jarige dochter een bijzonder sterk visitekaartje afgeeft.

De films en verhalen van Payne zijn doorgaans direct te herkennen, en dat komt voornamelijk door zijn keuzes voor de hoofdrollen en de manier waarop hij drama en komedie weet te combineren. Wanneer we Clooney op zijn sandalen een weg vol bochten af zien rennen wekt dit een aanvankelijk een glimlach op. De situatie die erop volgt is echter dermate dramatisch dat je je bijna schuldig voelt om te lachen om zijn situatie, en het zijn precies dit soort situaties waarin Payne heer en meester is.

De omgeving waarin het geheel zich afspeelt werkt ook goed mee om een surrealistisch gevoel op te wekken. Hawaii is al regelmatig het onderwerp geweest van speelfilms, maar slechts zelden krijgen we daarbij geen surfers te zien en worden de inwoners net als alle andere mensen afgebeeld. De locatie speelt nog wel een grote rol in een subplot waarbij de familie van King moet beslissen of ze een groot stuk land willen verkopen, maar helaas wordt deze verhaallijn niet tot volle tevredenheid uitgewerkt.

Ook het einde van de film is wat zwakker dan het middenstuk, maar uiteindelijk laat de film je wel met een goed gevoel achter. The Descendants is misschien niet de allerbeste film van het jaar, maar hij zal nog wel een paar dagen in je hoofd blijven rondspoken. De allerbelangrijkste Oscar zal men over een paar weken niet mee naar huis krijgen, maar de kans dat George Clooney beloond wordt met een gouden beeldje is aanzienlijk groter. Nu maar hopen dat Payne ons niet weer zeven jaar laat wachten op zijn volgende project.

The artist

Mon, 30 Jan 2012 09:36:42 +0100

Bij de aankomende uitreiking van de Academy Awards zou de Franse productie The Artist pas de tweede stomme film in de geschiedenis kunnen worden die ervandoor gaat met de allerbelangrijkste Oscar. Enkel het oorlogsepos Wings uit 1927 wist de prijs voor de beste film in de wacht te slepen als stille rolprent, sindsdien zijn het enkel geluidsfilms geweest die deze eer toebedeeld kregen. Is het Michel Hazanavicius dan echt gelukt om een prachtige film te maken die de stijl eer aandoet, of krijgt het geheel misschien toch wat meer aandacht door de onconventionele gimmick?

Je zou bijna het laatste verwachten als je hoort dat de regisseur eerst besloot om een geluidsloze film te maken, voordat hij ook maar had nagedacht over het scenario dat hij wilde verfilmen. Een dergelijke werkwijze kan snel uitmonden in een teleurstellend geval van vorm boven verhaal, maar wonderbaarlijk genoeg is het de Fransman gelukt om zowel een hommage neer te zetten als een stomme film die ook op zichzelf op alle fronten werkt.

Een belangrijke factor voor dit succes is waarschijnlijk het decor waarin schrijver en regisseur Hazanavicius het geheel heeft laten afspelen. Geheel in stijl met het uiterlijk van de film volgen we George Valentin, een fictieve acteur die in de jaren '20 de grootste filmster van Hollywood is geworden. Met name zijn avonturenfilms trekken veel bezoekers, maar wanneer de techniek het toelaat om geluid toe te voegen aan de producties blijkt hij al snel aan de kant gezet te worden.

Het is een situatie waarin destijds vele echte sterren zich hebben gevonden, en net als hier is het maar weinig acteurs gelukt om de overgang succesvol te doorlopen. De geluidsfilm zorgde dan ook voor een nieuwe golf van jonge sterren, wat we hier terugvinden in de vorm van Peppy Miller. In tegenstelling tot George weet zij het nieuwe medium juist in haar voordeel te benutten, waardoor we zowel het succes als de last van de komst van geluid meemaken.

De rode draad van het verhaal lijkt niet erg origineel en doet regelmatig denken aan andere klassiekers als Sunset Blvd en A Star is Born, maar Hazanavicius claimt niet eens zeker te weten of hij die laatste film wel heeft gezien. Het zit hem dan ook vooral in de details waarin de film weet uit te blinken, en gelukkig zit het bomvol met iconische momenten. Of het nu gaat om Peppy die de jas van George draagt alsof hij er zelf in zit of de prachtige nachtmerrie van de acteur, diverse scènes zullen nog lang in je hoofd blijven zitten.

Dit is ook mede de verdienste van Jean Dujardin en Bérénice Bejo, die voor hun hoofdrollen al diverse prijzen hebben verdiend en nog kans maken op hun eigen Oscar. Dujardin lijkt hier helemaal op zijn plaats als de goedlachse acteur met trekjes van Gene Kelly, terwijl hij ook de meer dramatische scènes over onder andere zelfmoord emotie weet te geven. Ook de diverse bijrollen van bekende acteurs als John Goodman, James Cromwell en Malcolm McDowell lijken enkel op hun plaats en leiden niet af.

In een tijd waarin het 3D-geweld overal om je heen te zien is in kraakhelder beeld is het bovendien verfrissend om weer eens een film in zwart-wit en 4:3-verhouding te zien. De ouderwetse beeldverhouding legt de nadruk nog meer op de acteurs, terwijl het ontbreken van kleur laat zien wat een regisseur dan allemaal met contrast kan bereiken. Dit succes moet niet direct aangegrepen worden om nodeloos nieuwe producties in zwart-wit op te nemen, maar hier is het effect zeer stijlvol toegepast.

Het is Michel Hazanavicius dus gelukt om zowel zijn respect te betuigen aan zijn favoriete films als zelf een nieuwe klassieker te creëren. We moeten nog maar afwachten of The Artist zijn gedeelde favorietenrol met Hugo kan waarmaken bij de Academy Awards, maar het staat vast dat de bijzondere productie zijn plekje in de filmgeschiedenis alvast heeft verdiend. Een Oscar zou de kers op de taart zijn voor Hazanavicius, maar ook zonder gouden beeldje mag de Fransoos bijzonder trots zijn op wat hij heeft neergezet.

Tyrannosaur

Thu, 05 Jan 2012 17:34:43 +0100

Acteurs die de overstap maken naar een rol achter de camera zijn al lang geen zeldzaamheid meer, maar dat er daadwerkelijk een goede filmmaker in ze schuilt komt al een stuk minder vaak voor. De Britse Paddy Considine is al ruim tien jaar te zien in allerlei interessante rollen, maar toen hij in 2007 zijn eerste korte film Dog Altogether uitbracht waren alle ogen op hem gericht. Het zestien minuten durende stukje drama leverde hem diverse prijzen op, maar zou hij ook genoeg talent hebben om dit om te zetten in een lange film?

Het antwoord is terug te vinden in Tyrannosaur, een bikkelharde film die direct voortvloeit uit die eerdere korte film. Hoofdrolspelers Peter Mullan en Olivia Colman zijn ook deze keer weer te zien als dezelfde personages, terwijl karakteracteur Eddie Marsan hier voor het eerst zijn intrede doet in het verhaal.

Al vanaf de eerste scène wordt bij de kijker een verontrustend gevoel opgewekt, doordat Considine laat zien dat Mullans personage Joseph een dronkenlap is die niet weet hoe hij met zijn woede om moet gaan. Nadat hij voor de zoveelste keer in de problemen raakt door een agressieve bui komt hij terecht in het winkeltje van de Christelijke Hannah (Colman), met wie hij gaandeweg het verhaal een aparte band weet op te bouwen.

Beiden lijken niet echt te weten wat ze met elkaar aanmoeten, maar desondanks blijven ze elkaar opzoeken in de hoop iets aan elkaar te hebben of de ander te kunnen veranderen. Wanneer ze dankzij haar jaloerse echtgenoot met een blauw oog in de winkel staat, blijkt Joseph echter niet de enige agressieve man in haar omgeving te zijn.

Naast het regiewerk was Considine ook zelf verantwoordelijk voor het script, en het moge duidelijk zijn dat we hier te maken hebben met een duister verhaal zonder rechtschapen helden. Voor sommigen zal het wellicht een tikje té grauw zijn, maar de bijzondere driehoeksrelatie tussen de hoofdpersonen maakt je op elk moment nieuwsgierig naar de reacties op elkaars acties.

Dit gevoel van betrokkenheid is dan ook voor een groot deel te wijden aan de imposante cast. Alle drie de acteurs hebben een topprestatie geleverd, waardoor het zonde is dat Eddie Marsan als de jaloerse James relatief weinig scènes heeft gekregen om in te schitteren. Of het nu gaat om het prachtige accent van Mullan, het naïeve gedrag van Colman of de sadistische kant van Marsan, iedereen zal wel iets vinden in het acteerwerk dat aanslaat.

Met een titel als Tyrannosaur loop je het gevaar dat je het verkeerde publiek naar binnen lokt, zeker als de poster ook nog eens een begraven fossiel laat zien. Het zou zonde zijn als de algemene waardering van de film omlaag gaat door mensen die een spin-off van Jurassic Park verwachten, maar hopelijk krijgt het speelfilmdebuut van Paddy Considine het publiek dat het verdient.

The help

Thu, 29 Dec 2011 10:40:48 +0100

De Amerikaanse geschiedenis staat bol van racistische gebeurtenissen die ons tegenwoordig versteld doen staan, waardoor het al vaak onderwerp is geweest van films, boeken en soortgelijke media. In 2009 bracht Kathryn Stocket haar bestseller The Help uit, en het duurde niet lang voordat haar oude vriend Tate Taylor aanbood om het bijzondere verhaal naar het witte doek te brengen. Het resultaat is een sterk stuk drama waarin vooral het uitmuntende acteerwerk weet op te vallen.

Van Viola Davis weten we inmiddels wel dat ze een goede actrice is, en de kans is dan ook bijzonder groot dat ze in navolging van haar rol in Doubt weer een Oscarnominatie zal mogen ontvangen. De imponerende vrouw schittert als de zwarte huismeid Aibileen, maar het moet gezegd worden dat Octavia Spencer als de andere zwarte hulp misschien wel net zo sterk haar rol heeft neergezet.

Het verhaalt speelt zich af in de jaren '60 van de vorige eeuw en volgt de personages van beide actrices in dienst van blanke gezinnen. Zoals de geschiedenis ons leert werden de huishoudsters destijds niet al te best behandeld, waardoor de jonge en ambitieuze Skeeter Phelan besluit hun verhaal te noteren in een boek dat de situatie aan het licht moet brengen. Emma Stone weet met deze hoofdrol eveneens te overtuigen, waardoor ze na films als Easy A en Zombieland definitief laat zien over veel talent te beschikken.

Normaal gesproken mag een regisseur al blij zijn als hij drie van deze talenten in zijn productie kan gebruiken, maar Taylor heeft het voor elkaar gekregen om ook de rest van de cast topwerk af te laten leveren. Met name look-a-likes Bryce Dallas Howard en Jessica Chastain zetten memorabele personages neer als twee typisch Amerikaanse huisvrouwen met totaal tegenovergestelde persoonlijkheden.

Deze sterke staaltjes acteerwerk weten het verhaal naar een hoger niveau te tillen, waardoor het niet blijft hangen in de sfeer van een standaard tv-drama. Taylor zorgde naast de regie ook voor de bewerking van het boek naar een script, en hij lijkt af en toe wat moeite te hebben met de keuze tussen komedie en drama. De film lijkt overwegend in de laatste categorie te vallen met enkele humoristische momenten, maar er zitten enkele scènes in die wat uit de toon vallen tussen de zware onderwerpen.

Een ander puntje van kritiek is dat de film op slechts weinig momenten écht ver durft te gaan in de racistische situaties. We maken mee hoe Bryce Dallas Howard iedereen ophitst om aparte toiletten voor zwarten te laten bouwen en zien hoe Viola Davis hardhandig wordt aangepakt door de politie, maar met een dergelijk beladen onderwerp zou je toch wat meer mogen verwachten.

Toch is het knap wat Taylor hier heeft weten neer te zetten, zeker als je weet dat hij hiervoor enkel de flauwe komedie Pretty Ugly People achter zijn naam mocht zetten. The Help is een aangrijpend stuk drama geworden waarin de rassenkwestie op eerlijke wijze wordt belicht, maar het is vooral de verdienste van het rijtje topacteurs dat de film zal worden onthouden.

Don't be afraid of the dark

Thu, 24 Nov 2011 15:27:41 +0100

Guillermo del Toro heeft al diverse malen laten zien dat hij een meester is in het vervloeken van grote huizen. Zowel in The Devil's Backbone als het door hem geproduceerde The Orphanage liet hij zien dat weeshuizen lang zo onschuldig niet zijn, terwijl Pan's Labyrinth ons meenam in de fantasiewereld van een klein meisje. Tijdens het schrijven van Don't Be Afraid of the Dark voor regisseur Troy Nixey moet hij gedacht hebben dat deze elementen wel eens goed samen zouden kunnen werken, aangezien we hier te maken hebben met een meisje dat gevangen zit in de scheiding van haar ouders.

De 8-jarige Sally moet dan ook noodgedwongen weg bij haar moeder om bij haar vader en diens nieuwe vriendin te gaan wonen in het landhuis dat ze willen opknappen. In de bijzonder sfeervolle opening van de film zien we echter dat de kelder een groot geheim herbergt, en verrassend genoeg hoef je niet lang te wachten om te zien wat voor monsters daar leven.

We hebben hier dan ook te maken met een griezelfilm die lastig te classificeren is. Regelrechte horror is het zeker niet, aangezien we de vijandige wezentjes daarvoor veel te snel en te vaak door het beeld zien rennen. De meeste van hun acties zijn dan ook eerder lachwekkend dan angstaanjagend, en je hebt als kijker al snel door dat je niet al te veel smerige effecten hoeft te verwachten.

Gelukkig voor de fans voldoet het script wel aan alle clichés van zowel horrorfilms als thrillers, hoewel het af en toe wel erg tenenkrommend is dat de personages voor de zoveelste keer een domme beslissing nemen. Blijkbaar is iemand die in de kelder van je huis zwaar toegetakeld wordt geen reden om even achter je oren te krabben, zo leren we hier. In rechttoe rechtaan horrorfilms zijn dergelijke onlogische handelingen geen probleem, maar juist omdat we daar hier niet mee te maken hebben verzwakt het het verhaal.

Toch valt de productie nog wel op in positieve zin doordat het op andere punten verfrissend weet te werken. Wanneer je de kleine wezens al vroeg te zien krijgt weet je dat er nog vele scènes zullen volgen waarin ze te zien zijn, waardoor je uitkijkt naar hun volgende trucjes. Het blijft jammer dat het geheel daarna redelijk tam blijft, terwijl de achtergrond over de tandenfee die we te horen krijgen leuk bedacht is.

Bailee Madison zet als Sally op overtuigende wijze een jong meisje neer dat moeite heeft met de veranderingen in haar leven. Ze kijkt regelmatig chagrijnig en pruilend rond, maar dat is precies wat jonge kinderen in haar situatie zouden doen. Guy Pearce en Katie Holmes vallen ondanks hun hoofdrollen niet echt op, maar dat versterkt wel het gevoel dat Sally niet op volwassenen kan vertrouwen om de monsters te lijf te gaan.

Net wat meer spanning, dat is eigenlijk wat deze remake van de gelijknamige tv-film uit 1973 nodig heeft. De elementen die Del Toro als schrijver en producent heeft toegevoegd zijn weliswaar terug te vinden, maar van hem zou je toch meer mogen verwachten op zijn eigen, vertrouwde terrein. Don't Be Afraid of the Dark is een eigenaardige film geworden die voor de fans nog wel interessant is, maar voor de gewone filmkijker bevindt het zich echt in de middenmoot. Zeker niet slecht, maar ook absoluut geen uitblinker.

Margin call

Fri, 11 Nov 2011 20:43:38 +0100

Waar is het allemaal fout gegaan toen we enkele jaren terug in de meest recente financiële crisis belandden? Een simpele vraag die helaas wat lastiger te beantwoorden is, maar debuterend filmmaker J.C. Chandor doet met Margin Call in ieder geval een poging om een tipje van de sluiter op te lichten.

We schijven het jaar 2008, waarin een fictieve bank tijdens de opening van de film te maken heeft met een nieuwe ontslagronde. Eric Dale (Stanley Tucci) is één van de lammeren die opgeofferd moet worden, maar net voordat hij het pand voor de laatste keer verlaat geeft hij een reeks documenten door aan Peter Sullivan (Zachary Quinto). De jonge knaap is pas net begonnen bij het bedrijf, maar het duurt niet lang voordat hij doorheeft informatie in handen te hebben die alles zal veranderen.

Na aandringen bij zijn collega en baas worden de hoge heren van de bank bijeengeroepen voor spoedberaad, waarin Sullivan uitlegt waarom hij van mening is dat de enorme bel op elk moment kan barsten. Wat volgt is een dilemma dat draait om de aloude afweging tussen egocentrisme en altruïsme; zadelt men talloze anderen op met de problemen, of nemen ze de verantwoordelijkheid op zich?

Het antwoord op die laatste vraag laat zich raden gezien de recente economische ontwikkelingen, maar hoe men tot deze beslissing komt is wat de film de moeite waard maakt. Zoals je kan verwachten zijn er personages voor alle verschillende standpunten, en het is opvallend hoeveel grote acteurs de debuterende regisseur op heeft weten te trommelen.

Zachary Quinto is als de jonge hond Sullivan prima op zijn plek, en na zijn doorbraak in Star Trek en de serie Heroes laat hij hiermee definitief zien meer dan aardig te kunnen acteren. Hij wordt weliswaar meer dan eens weggespeeld door de rest van de cast, maar wat wil je als je omringd wordt door Kevin Spacey, Jeremy Irons, Paul Bettany en Stanley Tucci. Allen laten zien hoe ze aan hun reputatie binnen de filmwereld zijn gekomen, en het is dan ook de dynamiek onderling die fascinerend is om naar te kijken.

Toch kan je je niet aan het idee onttrekken dat Chandor ongelooflijk veel geluk heeft gehad met de kans die hij heeft gekregen. Met een mindere cast zou het resultaat eerder op een tv-film lijken dan de openingsfilm van het Leids Film Festival, aangezien het verhaal verder niet erg interessant is. Er wordt in de rondte gestrooid met financiële termen, maar voor de kijker kunnen ze elk willekeurig woord gebruiken tijdens deze dialogen.

De film is erg simplistisch geschoten, maar dat is wellicht wat een dergelijke productie nu juist nodig heeft. Een dramafilm over dit onderwerp moet je niet afleiden met zwiepende camerabewegingen, het gaat erom dat je je in de personages kan verplaatsen. Gelukkig is men daar ondanks het wat droge verhaal in geslaagd, al is dit dus vooral de verdienste van het rijtje topacteurs dat langskomt. De grote verklaring ontbreekt, maar Margin Call weet wel een actueel onderwerp interessant naar het witte doek te brengen.

The adventures of Tintin: the secret of the unicorn

Fri, 04 Nov 2011 18:39:29 +0100

Het fenomeen Kuifje is bij zo'n beetje iedereen in Europa wel bekend, en mensen om mij heen kennen de held vooral als de hoofdpersoon van de tekenfilmserie uit de jaren ’90. Na doorvragen blijkt dat ze wel weten dat hij van origine uit een stripverhaal is komen lopen, en vaak bekennen de meesten ook wel een album of wat gelezen te hebben.

Ik verwacht dat er over enkele maanden geen mens meer bestaat die wél op de hoogte is van een wereldwijde financiële crisis, maar níet de naam Kuifje of diens internationale pseudoniem Tintin kent. Steven Spielberg zal daar wel even voor zorgen. Even een kleine duik in de geschiedenis.

Natuurlijk is de naam Kuifje eigenlijk het Nederlandse pseudoniem; de jonge held verscheen voor het eerst in 1929 in de Franse krant 'Le Petit Vingtième' onder de naam Tintin. Zijn schepper George Rémi, beter bekend als Hergé, vervolgde de verhalen van de avonturier en zijn witte hondje Bobbie tot zijn dood in 1983. Een totaal van 23 stripverhalen en een onafgewerkt verhaal liet hij achter als erfenis voor Kuifje.

Dit alles klink al met al niet enorm indrukwekkend, maar de erfenis voor de stripwereld is dan ook vele malen groter. Hergé wordt als één van de grootste touwtrekkers van de populaire tekenstijl ‘de klare lijn’ gezien, en heeft daarmee het stripgenre voor vele generaties beïnvloed.

Een invloed als deze kan natuurlijk niet onopgemerkt blijven in Hollywood. Nadat niemand minder dan Steven Spielberg ervan werd beschuldigd sterk geïnspireerd te zijn door één of andere Tintin bij het creëren van zijn Indiana Jones-film Raiders of the Last Ark, besloot hij eens te kijken wat die ‘Tintin’ dan wel te bieden had. Na het lezen van een album ontstond een bewondering, die later wederzijds bleek te zijn: Hergé was fan van Spielbergs werk.

De twee hadden contact, en een eventuele verfilming werd besproken en zelfs door Hergé aangemoedigd. Het kwam er echter lange tijd niet van, totdat Spielberg niet lang geleden de tijd rijp achtte. Hij wist dat een verfilming met echte acteurs de plank zou misslaan; de rijke, maar platte tekenstijl van Hergé zou in animatie ook niet het spektakel opleveren dat Spielberg wist dat het kon worden, en dus wachtte hij rustig af.

Het antwoord kwam uiteindelijk van Lord of the Rings-regisseur Peter Jackson, die hem een uniek samenwerkingsverband aanbood. De techniek die eerder Smeagol, alias Gollum, en het monster King Kong tot leven had gewekt zou nu in staat zijn van Kuifje een semi-realistisch personage te maken. De deal werd beklonken, en het resultaat draait nu in de bioscopen.

In de film komt Kuifje op het spoor van een geheimzinnige zaak. Als hij op een rommelmarkt een miniatuur-replica van een 17e-eeuws schip koopt, wordt hij daarna gewaarschuwd dat zijn leven gevaar loopt. Niet gauw onder de indruk neemt Kuifje het schip mee naar huis, waar hij al vlug ontdekt dat het schip een geheim bevat in de vorm van een perkament met een raadselachtig gedicht.

Er worden diverse pogingen gedaan om het van hem te stelen en uiteindelijk wordt Kuifje zelf ontvoerd en meegenomen op het schip De Karaboudjan. Hier ontmoet de held Kapitein Haddock, een dronkenlap met het hart op de juiste plaats. Samen weten ze te ontsnappen en gaan ze op zoek naar de andere puzzelstukken van het raadsel, die uiteindelijk de locatie onthullen van een gezonken schat.

Onderweg worden Kuifje en Haddock bijgestaan door politieagenten Jansen en Janssen, en ontmoeten ze de Milanese Nachtegaal Bianca Castafiore. Er zijn echter meer kapers op de kust, en Kuifje en Haddock moeten zowel rennen als vechten voor hun leven en de schat.

Om de film te maken werd naar verluid gebruik gemaakt van drie van Kuifjes stripalbums: De Krab met de Gulden Scharen, Het Geheim van de Eenhoorn en De Schat van Scharlaken Rackham. Goed bekeken hebben de makers echter voornamelijk gebruik gemaakt van de eerste twee albums, en slechts het slot van het derde deel gebruikt. En hoewel je daarmee een totaal ander verhaal krijgt dan wat Hergé vertelde, blijkt dit ontzettend goed te werken. De Kuifje-puristen zullen het wellicht niet waarderen, maar de gemiddelde filmkijker denk ik wel.

Avontuur, spanning en sensatie is aan Spielberg wel besteed. Met het oeuvre dat de man inmiddels heeft, is het niet verwonderlijk dat hij elke kans die hij kan vinden om te refereren naar één van zijn andere werken aangrijpt. De gebruikte techniek staat hem dan ook toe elk detail van elk frame onder controle te houden.

De film werd namelijk geschoten door middel van motion capture, een techniek waarbij acteurs in speciale pakken hun scène spelen, waarna hun bewegingen, geregistreerd door een computer, worden omgezet naar animatie. De totale controle over het eindresultaat is wat filmmakers aantrekt aan deze techniek, maar het staat er ook om bekend wat doods over te komen. Deze werkwijze zorgt er namelijk voor dat de overdreven aspecten van reguliere animatie ontbreken, en helaas leidt het ook nog altijd tot een gebrek aan menselijkheid.

Gelukkig zijn dergelijke momenten in deze film schaars, en ze worden goed verborgen door de elementen die wel werken. De sublieme art-direction bijvoorbeeld; hoewel lang niet zo plat als Hergé's stijl ademt ieder frame van de film het Kuifje-gevoel, maar dan grootser en spannender. Kan dat de film echter overeind houden?

Het is in de stripwereld een bekend gegeven dat het personage Kuifje helemaal niet zo interessant is. De wereld van Kuifje wordt interessant gemaakt door personages als zijn hondje Bobbie, zijn beste vriend Kapitein Haddock en de politieagenten Jansen en Janssen. Kan zo’n personage de vertaling naar het witte doek overleven? Enerzijds wel, hoewel dat wat saaie eerste twintig minuten oplevert. Daarna ontmoet Kuifje kapitein Haddock, en de film kent vanaf dat punt geen saai moment meer. Het is dus duidelijk: deze Kuifje heeft hetzelfde manco als zijn papieren tegenhanger, maar gelukkig ook dezelfde sterke punten, aangevuld met het typisch avontuurlijke Steven Spielberg-gevoel dat bijvoorbeeld de Indiana Jones-films zo populair maakte.

Al met al levert het een film op die Kuifje-fans kunnen waarderen, als ze hun held zoals ze die kennen een klein beetje los kunnen laten. Andere filmkijkers zullen de pret niet laten drukken door vooroordelen en een degelijke, oerouderwetse avonturenfilm zien, gemaakt met de nieuwste technieken. Dat Spielberg wellicht te ver gaat in zijn controle over elk aspect van elk frame van de film moeten we hem dan maar vergeven...

Tropa de elite 2: the enemy within

Mon, 26 Sep 2011 10:29:06 +0200

In de zomer van 2008 ging Tropa de Elite bij ons in première, een verfrissende actiefilm over de drugsproblemen in de straten van Rio de Janeiro. De succesvolle film was het regiedebuut van José Padilha, en na enkele documentaires besloot de Braziliaan om voor zijn tweede speelfilm wederom in dezelfde materie te duiken. Het resultaat is de succesvolste film die ooit in Zuid-Amerika is vertoond, alleen in Brazilië zelf heeft de film al ruim 45 miljoen euro opgebracht. Hiermee is Avatar van de eerste plaats gestoten, maar is Tropa de Elite 2 al deze lof ook waard?

In de originele film volgden we Wagner Moura als kapitein Nascimento, een speciaal agent die het in de sloppenwijken opneemt tegen drugsdealers en ander gespuis. Het vervolg speelt zich 10 later af en in de tussentijd heeft hij zich weten op te werken tot commandant van de State Police Operations Batallion (BOPE), maar juist door zijn succesvolle aanpak van de dealers heeft hij de corruptie van andere agenten in de hand gewerkt.

In korte tijd hebben enkele dienders de criminele leiding over de favela's over weten te nemen, waardoor het idee achter de subtitel The Enemy Within direct duidelijk wordt; het is voor Nascimento moeilijker dan ooit om de straten van Rio schoon te maken. Naast een actiefilm hebben we hier dan ook tevens te maken met een politieke thriller, en de manier waarop deze twee elementen worden afgewisseld is bijzonder lovenswaardig te noemen.

Bijzonder aan het verhaal is dat er maar weinig personages echt goed of slecht zijn, zelfs de hoofdpersoon heeft zo zijn eigenaardige trekjes waar je als kijker vreemd van opkijkt. Irandhir Santos zet als Fraga een activist neer die het opneemt voor de mensenrechten, maar als je ziet waar de agenten mee te maken hebben zie je dat er geen simpele oplossing beschikbaar is en dat zijn goedbedoeld ogende acties wellicht averechts werken.

Eén van de elementen die de film internationaal heeft doen opvallen is de schitterende cinematografie, elk shot ziet eruit om in een lijstje te doen. Dat de sloppenwijken van Rio de Janeiro uiterst geschikt zijn voor snel gemonteerde beelden zagen we al in Cidade de Deus, maar die stijl heeft men hier nog verder weten te perfectioneren. Met het juiste gebruik van slow-motion en zelfs stilstaande beelden wordt je als kijker het verhaal in getrokken, terwijl je het volgende moment midden in de actie zit.

Ook de muziek helpt hier enorm bij, al direct vanaf de eerste rockgeluiden in de opening wordt de toon gezet. De manier waarop even later een hartslag te horen is op de achtergrond is een goede vondst, hoewel het niet helemaal origineel is. Ook hier geldt weer dat men precies de juiste keuzes heeft gemaakt om alle elementen samen te laten komen, waardoor dit een uitermate geschikte film is om in de bioscoop te kijken of thuis op blu-ray met een goed stel speakers.

Wagner Moura draagt zijn hoofdrol met verve en weet goed af te wisselen tussen vastberadenheid en emotie, maar tijdens de scènes met Irandhir Santos moet hij toch een beetje in diens schaduw staan. Ook de rest van de cast is goed gevonden, en de Portugese taal draagt enorm bij aan de authenticiteit. Mocht Hollywood besluiten tot een remake, dan staan ze met het waarschijnlijke ontbreken van dat specifieke geluid al een stap achter.

Dat Tropa de Elite 2: the Enemy Within het internationaal zo goed doet is dus meer dan verdiend. José Padilha heeft het voor elkaar weten te krijgen om een nog beter vervolg te maken dan de originele film, iets wat niet veel filmmakers voor elkaar weten te krijgen. De film is goed op weg om een Oscarnominatie te krijgen voor de beste buitenlandse film, en inmiddels weten we ook dat Padilha de zware taak op zich krijgt om een remake van RoboCop leiding te geven. Laten we hopen dat hij daarin alle vrijheid krijgt, want na slechts twee films is al te zien dat hij dan voor een verfrissende wind kan zorgen.

The ward

Wed, 31 Aug 2011 19:44:20 +0200

De Amerikaanse filmmaker John Carpenter zorgde met name eind jaren '70 en begin jaren '80 eigenhandig voor een revolutie binnen de wereld van de horrorfilms, waardoor zijn stijl sindsdien regelmatig is nagebootst door anderen. De koning van de horror leverde klassiekers af als Halloween, The Thing en The Fog, maar inmiddels is het alweer tien jaar geleden dat er een film van hem in de bioscopen draaide.

Bijna een decennium later kroop het bloed blijkbaar toch weer waar het niet gaan kan, waardoor we inmiddels op enkele festivals zijn nieuwste werk The Ward hebben kunnen aanschouwen. De reacties waren erg wisselvallig en vanaf morgen draait de film dan wel officieel in de bioscoop, maar in werkelijkheid gaat het hier slechts om één zaal in Den Haag. Heeft de oude meester misschien toch zijn touch verloren?

Alles wijst er in ieder geval op dat de filmmaker weer terug wilde grijpen naar zijn hoogtijdagen, de belangrijkste elementen uit de film lijken namelijk direct uit zijn vroegere werken te komen. Dat is op zich een goed idee, aangezien dit verfrissend zou kunnen werken tussen alle horrorfilms van de laatste jaren die op elkaar lijken. Het verhaal is dan ook niet bijster origineel, maar dat is bij een film die angst weet op te brengen ook niet altijd nodig.

Onze heldin is de hoogblonde Kristen, waarvan we in een dramatische openingsscène de reden te zien krijgen waarom ze wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting. Uiteraard is ze ervan overtuigd dat ze daar niet thuishoort, maar de problemen beginnen pas echt wanneer een mysterieus persoon 's nachts door de gangen lijkt te dwalen. Wat volgt is niet zo lastig om te raden als je weet dat het om een horrorfilm gaat, maar laten we zeggen dat niet iedereen het overleeft tot aan de aftiteling.

Dit verhaaltje is nergens bijzonder, maar doet toch zijn werk als basis voor een avondje zwetend in je stoel zitten. Helaas konden de schrijvers het niet laten om ons een bijzonder onoriginele plottwist voor te schotelen vlak voor het einde van de film, waardoor duidelijk wordt dat Carpenter deze keer niet zelf in de pen is gekropen. De wending is bijna een belediging richting de kijkers te noemen, aangezien een goede horrorfilm dit zwaktebod helemaal niet nodig heeft.

Helaas is dit niet het enige element dat het geheel wat verzwakt, de schrikmomenten zijn in de meeste gevallen namelijk ook veel te voorspelbaar. Als de camera zich even wegdraait van een personage weet je precies wat je te wachten staat als deze weer terugkeert, waardoor Carpenter er hard geluid bij moet laten horen om je toch te laten schrikken. Gelukkig zitten er enkele scènes in waarbij deze voorspelbaarheid juist resulteert in spanning, aangezien je je toch ongemakkelijk gaat voelen als het wachten net wat langer duurt dan je denkt of hoopt.

Een horrorfilm valt of staat met de effectiviteit van dit soort momenten, maar bijna net zo belangrijk is ook het acteerwerk van de potentiële slachtoffers. Wat dat betreft hebben de makers hun opdracht prima voltooid; alle actrices zetten hun personages overtuigend neer, met hoofdrolspeelster Amber Heard als positieve uitschieter. Is een nieuwe scream queen geboren?

Het prima acteerwerk en enkele interessante scènes ten spijt moet er toch geconcludeerd worden dat dit niet bepaald de terugkeer van John Carpenter is die we hadden gehoopt. De oude meester vervalt in The Ward in clichés die hij zelf ooit heeft opgezet, maar weet er net niet genoeg omheen te creëren om te overtuigen. Het is dan ook niet zo vreemd dat de film slechts in één bioscoop te zien zal zijn, maar wellicht is het voor de grootste fans van Carpenter nog wel de moeite waard om erheen te gaan. Alle overige filmliefhebbers doen er waarschijnlijk beter aan om te wachten op de kans om hem thuis te bekijken. Doe dan dan wel in het pikkedonker en met het geluid voluit, anders zal er van spanning weinig terechtkomen.

Rise of the planet of the apes

Tue, 23 Aug 2011 14:41:16 +0200

Het is de tijd van remakes, reboots, sequels en prequels. Rise of the Planet of the Apes is een film die in bijna elk van deze categorieën geplaatst zou kunnen worden, maar het is bovenal een reboot. Voor alle genoemde categorieën geldt de vraag of de fans van de franchise tevreden zullen zijn, en zelden heb ik een deel uit een filmreeks gezien waarbij dat lastiger in te schatten was.

Het verhaal draait om wetenschapper Will Rodman, die al jaren als een bezetene werkt aan een medicijn tegen Alzheimer. Wills dromen lijken uit te komen als een testchimpansee tekenen begint te vertonen van verhoogde intelligentie, maar de aap wordt wild en wordt doodgeschoten bij een uitbraak. Het medicijn wordt als schuldige aangewezen, maar dan blijkt de aap sinds zeer kort moeder te zijn. Will neemt de kleine mee naar huis, en noemt hem Caesar.

Al vlug blijkt Caesar de intelligentie van zijn moeder te hebben geërfd, en naarmate hij ouder wordt, neemt die intelligentie ook steeds duidelijke vormen aan. Langzaam maar zeker begint Caesar echter te twijfelen aan zijn plaats in deze wereld. Waar hoort hij bij? Bij zijn minder briljante soortgenoten? Of bij de mensen, die zijn intelligentie niet begrijpen? Vervolgens wordt hij geconfronteerd met zijn soortgenoten, die hulpeloos behandeld worden als inferieure wezens. Buiten de bescherming van zijn huis wordt hij zelf ook zo behandeld, en hij besluit verandering in die situatie te brengen. Hij begint een opstand.

Persoonlijk ken ik de originele filmreeks niet erg goed, en misschien werkt dat in mijn voordeel. Ik heb de film blanco bekeken en niet vergeleken met de andere films. Zo kon ik het onbevooroordeeld de kans geven die de film meer dan verdient! Het verhaal is een tikkeltje voorspelbaar, maar daardoor niet direct slecht. Af en toe worden er indrukken gewekt dat het toch een andere kant op gaat, maar die indrukken worden zelden waargemaakt en waarschijnlijk bewaard voor een (onvermijdelijk) vervolg.

Dat neemt niet weg dat het verhaal goed in elkaar steekt en vakkundig wordt verteld, al komt het geheel wat moeizaam op gang. In het begin besteedt men vooral aandacht aan de achtergrondinformatie en de menselijke personages. Geen probleem natuurlijk, maar die personages laten geen kunststukjes aan acteerwerk zien. Het verhaal vereist dit ook niet, maar het maakt het begin iets lastiger om door te komen. Toch hebben alle personages een duidelijke functie binnen het verhaal, en die functies worden uitstekend vervuld. De hoofdrol is hier tenslotte voor de digitale effecten.

Ook die vallen in het begin vooral tegen, wat het in eerste instantie moeilijk maakt om mee te leven met de digitale hoofdpersoon. Gelukkig is de tijd en het geld duidelijk besteed aan de volwassen variant van Caesar, en als die eenmaal de hoofdrol volledig voor zich heeft opgeëist heeft de film nog maar weinig zwakke momenten.

Het is zeker niet zo dat de film vanaf dit punt foutloos is, maar het is beduidend interessanter dan het voorgaande. Sommige dingen worden wat overdreven, en met de realiteit wordt het niet erg nauw genomen. Let vooral op het aantal apen dat Caesar naar de vrijheid leidt; een aantal dat voorheen in de film nooit wordt waargenomen. Wie zich laat storen door dit soort dingen ontneemt zichzelf echter een stevig stukje vermaak, want het mag de pret niet drukken. De actie is erg goed, en de manier waarop de ontwikkeling van Caesars psyche in beeld wordt gebracht is indrukwekkend. Een duidelijke pluim voor het effectenteam en vooral acteur Andy Serkis, die Caesar overtuigend van bewegingen en emoties heeft voorzien.

Voor de liefhebbers zijn er nog de talloze verwijzingen naar de originele filmreeks; namen van personages zullen bekend klinken, en ook beroemde quotes vinden hun weg naar deze film. Daarentegen zullen echte puristen zich wellicht storen aan de vrijheden die genomen worden. Deze film past (nog) niet in de originele continuïteit, en hoewel dat wellicht nog kan komen in vervolgen lijkt het er eerder op dat er met deze reboot een andere weg ingeslagen wordt. Dat maakt deze film tot die tijd des te interessanter, omdat het toch ook voor de kenners voor verrassingen zorgt.

Super 8

Thu, 11 Aug 2011 18:32:06 +0200

Als kind kan je lekker enthousiast raken over allerlei onderwerpen en daar bijna letterlijk al je energie in steken, terwijl je hier naarmate je ouder wordt steeds minder tijd voor krijgt en wellicht ook het enthousiasme wat daalt. Toch komt het gelukkig nog voor dat mensen opgroeien tot een professional in het gebied wat ze van kleins af aan al heeft geboeid, en Steven Spielberg en J.J. Abrams waren van die kleine jongetjes die constant in de weer waren met filmcamera's.

Het is dan ook niet zo gek dat juist dit soort personages de hoofdrol vertolken in Super 8, een samenwerking tussen beide heren waarbij Abrams de regie verzorgde en Spielberg optrad als producent. We volgen een groep jongeren die bezig zijn met het maken van een zombiefilm voor een lokale wedstrijd, maar tijdens het filmen op een klein station zijn ze getuige van een vreselijke treinramp.

Charles wil als de grootste cinefiel van het stel het wrak van de trein gebruiken om de film nog meer achtergrond te geven, maar wanneer het leger hun dorp intrekt om de boel in de doofpot te stoppen blijkt er een groot mysterie achter te zitten. Het verdere verloop van de film moet je als kijker zelf ervaren, maar we kunnen gerust zeggen dat het tweede deel beduidend anders is dan de eerste helft.

De film speelt zich af in de zomer van '79 en dit heeft twee hoofdzakelijke redenen; ten eerste helpt dit het verhaal vooruit gezien de lange ontwikkeltijd van een filmrol in die tijd, maar het gaat er vooral om dat we hier te maken hebben met een bijzonder duidelijke hommage aan het werk van Steven Spielberg. Hoofdrolspeler Joel Courtney wordt bewust neergezet als een kopie van Elliot uit E.T., de kinderen rijden op ouderwetse fietsen rond, de autoriteiten worden enkel negatief afgeschilderd en zelfs het camerawerk zal je bekend voorkomen. Alles ademt de ouderwetse films van de legendarische regisseur uit.

Dit gedeelte is dan ook vooral wat de film de moeite waard maakt, lange tijd neemt Abrams je mee op een reis door de tijd naar films als Close Encounters of the Third Kind en The Goonies. Toch was men blijkbaar bang dat dit het hedendaagse publiek niet genoeg zou kunnen boeien, waardoor het laatste deel verandert in een actiefilm waar Michael Bay trots op zou zijn. Als losstaande productie zou dit misschien werken, maar hier zorgt het ervoor dat de zorgvuldige opbouw toch een beetje teniet wordt gedaan.

Eerdergenoemde Joel Courtney weet te overtuigen in zijn hoofdrol, maar het is toch vooral Elle Fanning die de show steelt. Het zusje van Dakota bewees in Somewhere al veel talent te hebben, maar hier toont ze al helemaal aan dat we nog veel van haar zullen horen in de toekomst. Het is dan ook extra jammer dat haar personage een zwakke rol krijgt toebedeeld in de finale van het script, iets wat Spielberg zelf waarschijnlijk niet snel gebeurd zou zijn.

Regisseur J.J. Abrams liet met Star Trek en Mission: Impossible III al zien goed met het materiaal van anderen overweg te kunnen gaan en zijn gevoel voor mysterie maakte hij duidelijk met de tv-serie Lost. Met name het eerste deel van Super 8 is dan ook een prachtige hommage aan de grootheid Steven Spielberg, maar helaas weet hij het mysterie dat volgt niet helemaal naar wens af te ronden.

Toch mag dat de pret niet drukken, velen zullen de film zeker kunnen waarderen en de kans is groot dat het enthousiasme van de jongens op het witte doek weer overslaat naar een nieuwe generatie filmmakers. Aan wie zullen zij over pakweg 30 jaar een rolprent wijden?

Ayrton Senna: beyond the speed of sound

Sun, 26 Jun 2011 16:45:44 +0200

Er worden jaarlijks honderden films gemaakt en het is helaas maar een kleine selectie daarvan gegund om in de Nederlandse bioscopen te draaien. Hierdoor missen we af en toe wat films die wellicht toch een grotere kans hadden moeten krijgen. In de rubriek Overgeslagen geven we alsnog een podium aan enkele van deze films, zodat wellicht wat meer mensen ze zullen bekijken.

Het wordt bij alle sporten op een gegeven moment redelijk saai als er slechts één persoon eenzaam aan de top staat, we zien immers het liefste een spannende strijd en geen oneindige reeks van simpele overwinningen. Het is dan ook prachtig om te zien hoe er af en toe duo's opstaan die geboren lijken te zijn om telkens weer te strijden om de winst, en een bijzonder legendarische titanenstrijd is die tussen Ayrton Senna en Alain Prost in de Formule 1.

Binnen de autosport race je al vrijwel altijd tegen elkaar, maar het bijzondere van hun rivaliteit was dat ze ook nog eens lang in hetzelfde team hebben gezeten. Alleen Michael Schumacher heeft in zijn carrière meer races gewonnen dan beide coureurs, maar vrijwel alle liefhebbers van de sport zijn het ermee eens dat hun periode tot de mooiste jaren horen van de autosport.

Toch zijn de fenomenale talenten van Senna er niet de grootste oorzaak van dat zijn naam zo bekend is voor vele mensen, hij is tevens de laatste coureur geweest uit de Formule 1 die is omgekomen tijdens een race. Zijn constante drang om de veiligheid van de circuits aan te kaarten bij de wedstrijdleiding maakt zijn noodlot nog wranger, en deze ironie staat dan ook centraal in de documentaire Ayrton Senna: Beyond the Speed of Sound.

Er zijn al talloze documentaires gemaakt over Ayrton Senna, maar door de vele authentieke en vooral unieke beelden is dit verreweg de interessantste documentaire die er maar kan zijn over het leven van de coureur. De makers kregen exclusieve toegang tot zowel de archieven van Bernie Ecclestone als de zelfgemaakte video's van Senna's familie, en het is net deze persoonlijke aanvulling die het geheel een menselijk randje geeft.

Beyond the Speed of Sound is in het buitenland uitgebracht in twee versies, en met 164 minuten lukt het vooral de lange versie om je als kijker in relatief korte tijd verbonden te laten voelen met het lot van Senna. De documentaire is doorspekt met interviews met alle betrokkenen, en regisseur Asif Kapadia schuwt het niet om ook de negatieve aspecten van zijn carrière te belichten. Wellicht is het juist deze eerlijkheid die ervoor zorgt dat je dan ook een brok in je keel krijgt als de laatste akte van de film van start gaat... Je weet hoe het afloopt, maar omdat je de man in twee uur tijd zo goed hebt leren kennen hoop je toch op een ander einde.

De makers hebben vrijwel alle oude collega's uit de sport bereid gevonden om voor de camera te verschijnen, maar het is vooral de medewerking van rivaal Alain Prost die het tot een prachtig portret maakt. Ook de originele beelden van de belangrijkste races helpen om de sfeer op perfecte wijze weer te geven, maar toch komt hiermee ook het voornaamste zwakke punt naar voren.

De documentaire is af en toe wat rommelig en lijkt een duidelijke structuur te ontberen. Men heeft ervoor gekozen om het puur chronologisch af te werken, terwijl het wellicht interessanter zou zijn om bijvoorbeeld de rivaliteit apart te belichten in het midden van de film. Desalniettemin is Ayrton Senna: Beyond the Speed of Sound een schitterende documentaire waarvan zelfs mensen die totaal niet van de autosport houden kunnen genieten.

Asif Kapadia heeft op integere wijze een eerlijk portret neergezet van een bijzonder persoon, en dit maakt het extra zonde dat de film waarschijnlijk niet naar de Nederlandse bioscopen komt. Eerder dit jaar won men nog de World Cinema Audience Award op het festival van Sundance en inmiddels draait hij in diverse landen, maar volgens Universal zullen Nederlanders te weinig interesse hebben in het onderwerp. De documentaire zal in ieder geval op dvd uitkomen, maar eigenlijk verdient de film het gewoon om op het grote doek bewonderd te kunnen worden.

Source code

Thu, 09 Jun 2011 20:27:27 +0200

"Wat zou je met je laatste minuut doen?", dat is de vraag die Colter Stevens (Jake Gyllenhaal) regelmatig aan zijn mede-passagier Christina stelt vlak voordat de trein waar ze inzitten wordt opgeblazen. Zij keert daaruit niet terug, hij wel. Hij wordt wakker in een vreemde ruimte, waar op een scherm een vrouw maar één ding van hem wil weten: wie en waar? De antwoorden op deze twee vragen zijn waar alles om lijkt te draaien in Source Code.

De explosie waar Stevens net vandaan komt is eerder die ochtend gebeurd. Via een ingewikkelde techniek van de Amerikaanse overheid is het hem mogelijk gemaakt om de laatste acht minuten van een passagier te beleven, met als doel de locatie van de bom en de plaatser ervan te achterhalen. Dit zou mede kunnen helpen in het vinden van een volgende aangekondigde bom. Maar terwijl een hele militaire afdeling gespannen toekijkt, is Stevens vooral bezig met vragen als "hoe kom ik hier?", "hoe gaat het met mijn vader?" en toch ook "kan ik deze mensen nog redden?".

Doet dit verhaal je ergens aan denken? Dat is goed mogelijk. Bill Murray had immers al eens de eer om ook een bepaalde periode keer op keer te mogen beleven in Groundhog day. Waar zijn avontuur echter puur komisch bedoeld was en geen missie of betekenis had, is dat hier wel degelijk het geval. Hierdoor krijgt het gegeven iets van een computerspel waarbij je vastzit in een level en telkens iets verder komt. Het levert een in eerste instantie razend spannende productie op, die naarmate deze vordert steeds dieper gaat. De hoofdpersoon zit immers vast in een specifieke ruimte en periode, en het feit dat anderen hier de controle over hebben begint al snel psychologisch op hem te drukken. Er zijn er al voor minder doorgeslagen...

De eenzame hoofdrol wordt gespeeld door Jake Gyllenhaal, die vorig jaar nog te zien was in Prince of Persia: the Sands of Time. Zijn actierol uit die film wordt hier gecombineerd met veel emotie en beklemming. Niet vaak is een personage, hoewel omringt door mensen, zo eenzaam geweest. Gyllenhaal zet dit bijzonder sterk neer; het ene moment is hij een coole militair met one-liners, het andere moment iemand die worstelt met de situatie waarin hij verkeert.

Jammer genoeg kunnen zijn tegenspelers het niveau van de hoofdrolspeler maar met moeite halen. Allemaal spelen ze vrij plat, met als dieptepunt Jeffrey Wright (Casino Royale) als de dokter die het proces begeleidt. Hoewel je zou kunnen tegenwerpen dat zijn rol ook lastig is, valt niet te verbloemen dat er ongetwijfeld acteurs waren geweest die de rol beter hadden neergezet.

De enige die zich enigszins kan meten met Gyllenhaal is Michelle Monaghan, die de rol van vertrouweling en love-interest Christina speelt. Ondanks de vele herhalingen die haar rol met zich meebrengt, speelt ze het elke keer weer fris en aangenaam.

Uiteindelijk is het het verhaal dat de meeste inhoud geeft aan Source Code. Het is spannend, boeiend en laat nooit het achterste van zijn tong zien. Wanneer dit uiteindelijk wel gebeurt blijkt er een interessante, enigszins ingewikkelde kant aan de film te zitten die de kijker tot nadenken zet over hoe de situatie nu eigenlijk in elkaar zit. Dat degradeert het aanvankelijke plot enigszins, waardoor de finale daarvan niet erg verassend wordt. Dat is jammer, maar op een bepaalde manier ook interessant.

Het enige waar het verhaal faalt is het einde. De makers lijken er nog teveel in te hebben willen stoppen en stellen de aftiteling daardoor nét te lang uit. Er zit nét teveel stof tot nadenken met bijbehorende plottwists in de film. Als de makers daar net een tandje lager hadden geschakeld, was het eindproduct hoogstwaarschijnlijk beter geweest. Anderzijds had dat weer afbreuk kunnen doen aan het eindresultaat en de ingenieusiteit van het plot. Maar een heel klein beetje minder was al bij al geen overbodige luxe geweest om de film iets langer te laten hangen.

Source Code is een film die boeiend en spannend tegelijk is, met een interessant achterliggend verhaal. Hierdoor onderscheidt de productie zich duidelijk van andere actiefilms. Mede door een direct begin kent het geheel een uitstekend tempo dat niet inzakt. Een stevige soundtrack, een fijne, stevige camera en uitstekende hoofdrolspeler completeren het geheel. Hoewel je achteraf kunt twijfelen over in hoeverre het geheel klopt, is Source Code uiteindelijk een film die gezien mag worden.

X-men: first class

Thu, 02 Jun 2011 20:57:00 +0200

Oktober 1962, de wereld kijkt gespannen toe hoe nabij Cuba de Koude Oorlog een nieuw hoofdstuk krijgt. Politieke conflicten, de plaatsing van kernwapens door Amerika, de opkomst van Fidel Castro en zijn vraag aan Rusland om hulp hebben ervoor gezorgd dat er elk moment een Derde Wereldoorlog kan uitbreken. Ook zonder Wikipedia weet men hoe dat uiteindelijk is afgelopen, maar zoals wel vaker het geval is bij films is dat toch niet het hele verhaal. De duistere mutant Shaw heeft in X-Men: First Class namelijk geprobeerd de crisis in zijn voordeel te beïnvloeden.

Wanneer de Amerikaanse overheid achter de plannen van Shaw komt, neemt deze contact op met mutant Charles Xavier. De jongeman is net afgestudeerd op het onderwerp mutaties en nu al een autoriteit. Zonder door te vragen biedt hij zijn hulp aan en wordt zo op de hoogte gesteld van Shaws plannen. Wanneer hij een poging onderneemt deze te verijdelen blijkt dat hij niet de enige is met dit doel; ene Erik Lansherr, ook mutant, werkt vanuit zijn eigen traumatische motieven aan de zaak. Als de twee elkaar ontmoeten nadat we hun eigen geschiedenis hebben gezien besluiten ze hun krachten te bundelen, waarna ze al bezig zijnde op het spoor van meer mutanten. Deze blijken echter onervaren en ze hebben hun krachten nog niet onder controle. Terwijl hun opleiding begint gaat de jacht op Shaw onverminderd voort. Kort samengevat: de twee staan voor heel wat problemen die op korte termijn moeten worden opgelost.

Naast een hoop problemen bevat de film ook een hoop personages. Op papier had dit kunnen leiden tot een chaotisch geheel, maar in de praktijk blijkt dit ernstig mee te vallen. Er is een duidelijke keuze gemaakt in prioriteiten. Het belangrijkste is de vriendschap tussen Charles (James McAvoy) en Erik (Michael Fassbender) tegen de achtergrond van een groot conflict. De rest, hoewel ook belangrijk, krijgt minder aandacht. Dit heeft als gevolg dat we soms uit één scene de keuze uit een volgende moeten begrijpen. Storend is dat niet, aangezien deze toch ook weer logisch overkomen. Wel kun je je afvragen hoe duidelijk de vriendschap waar alles om draait nou écht naar voren komt.

Alles draait dus om Charles en Erik. Dat is niet vreemd als je de voorgaande delen kent, en nog minder vreemd als je deze film als geheel bekijkt. Ze vertegenwoordigen de standpunten onder de groep mutanten: zij die geaccepteerd willen worden en zij die denken dat dat nooit zal gebeuren en daarom de wereld willen onderwerpen. Het is aan de twee acteurs om dit goed te verbeelden, en dat lukt ze ook goed. Charles is duidelijk de slimme maar naïeve student, Erik de door wraak getekende koele kikker. Toch is het maar moeilijk te geloven dat de rollen van deze twee ooit zullen worden vertolkt door Patrick Steward en Ian McKellen. Gezegd moet worden dat dat ook niet de bedoeling was en op zich geen bezwaar, maar het voelt toch enigszins vreemd.

Wat de rest van de cast betreft zit het wel snor. Met uitzondering van Kevin Bacon als een prima slechterik zijn er geen bijzondere namen gecast, laat staan dat die verrassend acteren. Ze doen hun werk verre van slecht, maar dat is het dan ook wel weer.

Vanzelfsprekend wordt de cast ondersteund door de kostuums, special effects en de art department. Ze hebben ervoor gezorgd dat de film, hoewel afspelend in de jaren '60, er fris uitziet. Er is een frisse mix van sexy, comic, jaren '60 en semi-modern gemaakt die opvallend goed uitpakt. Wel is het zo dat de special effects niet altijd even geweldig overkomen, iets wat ook deels te wijten is aan het gegeven dat het nu eenmaal niet voor te stellen is waar de mutanten toe in staat zijn.

Opvallend aan de special effects en de gehele stijl van de film is dat men deze rustig heeft opgebouwd. Waar ondanks een hoog tempo met veel scènes die duidelijk ergens op sturen het spektakel vrij rustig wordt gebracht, groeit dat duidelijk. Hoe meer het verhaal vordert en de personages zich ontwikkelen is er ook meer plaats voor spektakel en spectaculaire shots. Desondanks blijft het verhaal elk moment op de eerste plaats staan, wat niet alleen zorgt voor een spectaculaire maar ook dieper gaande finale dan de gemiddelde actiefilm.

Als het om de combinatie van actie en drama gaat mag de kijker zich dan ook gelukkig prijzen dat Bryan Singer zich weer met het script heeft bemoeit. Hoewel deze keer regisseur Matthew Vaughn (Stardust, Kick-Ass) aan het roer staat, is de hand van Singer duidelijk te herkennen. Net als bij de eerste X-Men film, die hij nog zelf regisseerde, is er een goede mix gevonden van verschillende elementen welke de serie zo toonaangevend maakte voor de hedendaagse comic-verfilmingen. De eerder genoemde Vaughn heeft dit duidelijk begrepen en heeft het ook als zodanig verfilmd. Het enige verschil met de eerdere delen is dat het evenwicht in het eerste gedeelte heel even zoek lijkt te raken door een kleine overvloed aan scenes die ergens op aansturen. Hoewel ze spannend blijven gaat er toch een soort verveling in zitten. Gelukkig wordt dit genoeg binnen de perken gehouden om je er niet teveel aan te hoeven storen wanneer ze eenmaal voorbij zijn.

X-Men: First Class is een ronduit boeiende film waarin in hoog tempo een oorsprong wordt verteld tegen de achtergrond van een constant aanwezige dreiging. Ter verluchtiging werden er een aantal geslaagde grappen toegevoegd, die het loodzware onderwerp een stuk draagbaarder maken. Er zit heel veel in de ruim twee uur die het geheel duurt, maar de puzzel past perfect. Elke karakterontwikkeling en elke scene, er is niets teveel zonder dat het tempo echt verloren gaat of er iets gaat vervelen. Vakwerk!

Pirates of the caribbean: on stranger tides

Mon, 16 May 2011 09:03:35 +0200

Vriendschap houdt in dat je met elkaar optrekt. Soms even niet, soms even wel. Je verliest elkaar uit het oog en komt elkaar dan (al dan niet ongewild) weer tegen. Dit is zeker het geval voor mensen die de wereld over reizen, zoals piraten, en dat is dan ook precies hoe de eerste 20 minuten van de nieuwe Pirates of the Caribbean eruitzien, zowel voor de kijker als voor de personages. Wij als publiek ontmoeten de personages, en deze karakters ontmoeten elkaar dankzij een gerucht in Londen, al is dat vanzelfsprekend niet voor iedereen van harte. Maar is dat ooit anders geweest?

De reden voor de geruchten zorgt er gelukkig al snel voor dat de personages elkaar in zekere zin ook weer uit het oog verliezen. Jack komt na een onderhoud en spectaculaire ontsnapping uit de paleizen van King George (een leuke bijrol van Richard Griffiths) een oude geliefde tegen, die hem ongewild meevoert op het schip van kapitein Blackbeard. Dit terwijl Mr. Gibbs met de nu voor de kroon werkende Barbossa gedwongen wordt achter Jack aan te gaan. Hun gezamenlijke doel is de fontein van de eeuwige jeugd, al heeft iedereen zijn eigen redenen om hier achteraan te gaan.

Dat deze beroemde fontein de drijfveer vormt zal niet raar klinken voor de meeste fans, al vanaf het moment dat Jack zijn mysterieuze kompas dichtklapte aan het einde van zijn eerste filmavontuur gingen daar geruchten over. Het heeft echter nog zo’n acht jaar en twee andere vervolgen moeten duren voordat de speurtocht mocht beginnen. Voor het nieuwe verhaal baseerden de schrijvers zich op het boek On Strangers Tides van Tim Powers, dat tegelijkertijd de ondertitel voor dit nieuwe avontuur vormt.

“Gebaseerd” is hier heel letterlijk te nemen. In feite werden alleen enkele personages en het doel overgenomen, deze zijn gemengd met de elementen die we zo goed kennen uit de vorige films samen met het totaal nieuwe personage Angelica. Zij is door Jack opgeleid en nu zijn gelijke in doen en laten en wie Jack kent, begrijpt dat ook zij een zwaardvechtende vrijbuitster is die zich overal omheen praat en de kant kiest die haar uitkomt. Deze kopie is goed gelukt, zeker omdat het niet helemaal een exacte is. Ze is nét even iets anders en dat komt de film zeker ten goede, aangezien ze toch weer genoeg gelijkenissen vertoont om heerlijk met Jack te kunnen kibbelen.

Dat is niet alleen een verdienste van de schrijvers, maar ook zeker van actrice Penélope Cruz die dit personage gestalte geeft. Zonder al te veel moeite speelt zij tegenover de andere acteurs, waaronder Ian McShane als Blackbeard. Deze beruchte piraat heeft ze om haar vinger weten te winden en houdt ze nog steeds op haar manier aan het lijntje. Een klus die niet gemakkelijk is, als je je bedenkt dat McShane een duivels gemeen karakter heeft gemaakt van zijn kapitein die dankzij de regie van Rob Marshall ook echt zo opkomt in de film. Met ijzeren vuist en een vleugje voodoomagie bestuurt hij zijn schip, dat wordt bevolkt door een bemanning van zombies en scheepslui die tegen hun wil aan boord zijn.

Daarnaast beschikt hij over enkele geheime wapens, die een dankbaar onderwerp zijn geweest voor de mensen van de visual effects. Ze gaven hem een schip zoals we dat kennen uit de eerste film, met monsterlijke elementen.

Wat de zombies betreft zijn ze op die afdeling helaas iets minder geslaagd. Het zijn donkere mannen met heel veel piercings en een eigen wil, in plaats van de nietszeggende wezens die we zo goed kennen uit een hele reeks films. Jammer, maar niet echt storend, zeker niet wanneer de reis de piraten naar enkele zeemeerminnen voert. In tegenstelling tot wat we daar over kennen uit andere verhalen zijn deze namelijk níet bepaald vriendelijk. Aanvankelijk lijkt het hier nog op, maar eigenlijk zijn ze net zo vijandig als welk monster dan ook. Hun scène vormt één van de griezelige hoogtepunten uit de film, iets wat ook komt door de toepassing van 3D. Het gebruik van de nieuwste hype binnen de filmwereld is afwisselend van kwaliteit en nut, maar je kunt merken dat de film is opgenomen met camera's die direct in drie dimensies kunnen filmen. Een voorbeeld hiervan is een junglescène waarin op heel natuurlijke wijze insecten voorbijvliegen.

Visueel valt er overigens over het algemeen weinig op te merken over de film. Vanaf de opening ziet het er allemaal weer piekfijn uit, van de achtergronden tot de boten en de kostuums. Bij deze laatste categorie willen we dat van Geoffry Rush overigens niet onvermeld laten; het is direct duidelijk dat het pak dat hij aanheeft vanwege zijn werk voor de koning hem eigenlijk niet past. Voeg daar het acteerwerk aan toe van Rush en je hebt, zij het achteraf, een nog altijd heerlijke Barbossa.

Naast de vaste cast en de eerder genoemde nieuwe personages zijn er verschillende andere figuren bijgeplaatst. Vele hebben een minimaal bijrolletje dat net genoeg toevoegt, en twee anderen zorgen voor wat extra romantiek. Het gaat hier om een priester en een zeemeermin die elkaar tijdens de reis ontmoeten en verliefd worden. Hun relatie neemt gelukkig minder plek in dan dat het geval was bij het koppel Knightley en Bloom, maar genoeg om een aardige toevoegende extra laag te geven die weinig storend is.

Je zou bijna denken dat dit alles een perfect en waardig vervolg oplevert. Helaas. Ondanks alle lof hierboven is deze productie niet volledig bevredigend. Het is goed dat men wat meer terug is gegaan naar de roots, iets wat geen reclamepraatje bleek te zijn, maar helemaal bij deel 1 zijn we duidelijk nog niet als het op kwaliteit aankomt. Het geheel komt een beetje over als een nieuwe aflevering van een vertrouwde tv-serie. Mede de oorzaak daarvan is de muziek.

Gedurende de ruime twee uur die de film duurt horen we afwisselend de bekende thema's en wat nieuw geluid, zoals het angstaanjagende gezang dat bij Blackbeard hoort. Helaas wordt deze enigszins overschaduwd door de te vaak terugkerende dreunen uit de vorige delen die nogal te pas en te onpas worden ingezet. Mede hierdoor lijkt het een beetje alsof we naar een tv-serie kijken, waarin doorgaans ook slechts enkele thema’s worden gebruikt die op den duur laten voorspellen wat er ongeveer gaat gebeuren.

In het algemeen wordt het geheel, ondanks wat opfrissing, uiteindelijk toch een beetje sleets en flauw. Dat geldt voor zowel de visuele kant, die in het begin nog overdondert maar uiteindelijk steeds minder wordt, als het script. Hoewel het verhaal redelijk vlot verloopt, is het op bepaalde momenten net even iets te lang en duidelijk doelbewust verlengd. Dat heeft zo zijn voordelen voor bepaalde ontwikkelingen, maar toch ook weer zijn nadelen voor de film in het algemeen. Misschien zijn die momenten, samen met het feit dat de actie best iets gelijkmatiger verdeeld had mogen worden en soms iets sterker had gekund, nog wel de grootste minpunten van dit vervolg dat verder best te pruimen is.

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides is een redelijk geslaagde en vermakelijke popcornfilm waarin de kijker wordt getrakteerd op een nieuwe kennismaking met oude vrienden. Hoewel het geheel het niveau van het eerste deel nog altijd niet haalt, wordt er wel een aardige gooi naar gedaan met een redelijke film vol subtiele humor. Depp mag weer heerlijk Jack Sparrow spelen zonder teveel in die rol te worden geduwd door het script, en er zit een vleugje magie gemixt met horror in. Ondanks de pluspunten is het uiteindelijk toch de vraag of dit deel gemaakt moest worden. Wij geven deze film nét het voordeel van de twijfel.

Limitless

Fri, 08 Apr 2011 17:55:29 +0200

We krijgen tijdens ons leven bewust en onbewust een hoop informatie binnen. Wat we nu kunnen, zijn we over 10 jaar mogelijk compleet verleerd. En zeker in deze tijd van supersnelle communicatie is de kans groot dat wat we vandaag allemaal horen, we morgen al deels vergeten zijn. Maar wat nou als we de informatie die we binnenkrijgen net zo snel kunnen verwerken? Wat als we al die gegevens, die we misschien toch wel ergens hebben opgeslagen, zouden kunnen benaderen? Wat nou als we oneindig gebruik zouden kunnen maken van de oneindige informatiestroom? En wat als anderen van die manier zouden kunnen profiteren of er zelf ook gebruik van zouden willen maken? Dat was is waar Eddie Moora, schrijver van het type “mijn boek komt al 5 jaar volgende week af,” mee te maken krijgt.

Dat komt in deze film door een toevallige ontmoeting met zijn in drugs handelende ex-zwager. Deze overhandigt hem na het aanhoren van de gebruikelijke problemen een klein pilletje, dat alle eerder genoemde mogelijkheden bied. Na de gebruikelijke twijfel neemt Eddie het in en ineens weet hij zijn huisbazin te versieren met kennis waarvan hij niet eens wist dat hij die had. Ook zijn boek wordt ineens tastbaar en bejubeld, het zal dan ook niet vreemd overkomen dat onze schrijver méér wil. De mogelijkheden lijken eindeloos. Vriendin terug, een goede bankrekening, feestjes op plekken waarvan hij zelfs met deze drug nog nooit gehoord had en een contract bij de machtige – en zonder drug al behoorlijk kundige – zakenman Carl van Loon. Hij krijgt het.

Het zou echter maar knap saai zijn wanneer het nu einde verhaal zou zijn. Al snel komen er problemen, en helaas niet alleen voor het hoofdpersonage. Ook voor de film betekent de regel dat het nooit eens gewoon helemaal goed mag gaan dat het lastig wordt dankzij alle mogelijkheden. De prent splitst zich zodoende op in drie lijnen: Enerzijds heeft Eddie moeilijkheden met de drug zelf, waarvan hij al snel ontdekt dat hij veel gevaarlijker is dan voorgespiegeld. Anderzijds blijkt iemand van wie hij eerder in de film geld leende niet te zijn wie hij lijkt en als klap op de vuurpijl wordt zakenman Van Loon ook nog eens lastig door eerder genoemde complicaties.

Dit zou voor een beetje script geen probleem moeten zijn, en dat lijkt het in eerste instantie ook niet. Op een redelijk gefaseerde manier krijgen zowel Eddie als de kijker de problemen voorgeschoteld. Op een zeker moment worden het er echter echter teveel en lijkt schrijver Leslie Dixon niet te weten welke kant ze uit moet. Uiteindelijk kiest ze voor een relatief onwaarschijnlijke optie door een personage, dat niet meer leek mee te doen, ineens jacht te laten maken op de drug. Ondertussen worden de andere verhaallijnen net iets teveel op een zijpad geparkeerd. Dit heeft als gevolg dat de hele film een beetje uit zijn spoor begint te lopen, met alle gevolgen van dien zoals scènes die eerst spannend leken maar het later eigenlijk niet meer zijn.

Het script biedt gelukkig wel genoeg houvast voor hoofdrolspeler Bradley Cooper, die de film uitstekend weet te dragen. Ook de acteurs tegenover hem weten het spel behoorlijk te spelen. Alleen Robert De Niro, de laatste tijd nou niet bepaald bekend om zijn sterke rollen, krijgt bijzonder weinig te doen. Zijn rol als zakenman is te weinig zeggend en had in feite door elke andere acteur gespeeld kunnen worden. Dat neemt niet weg dat hij zijn uiterste best doet en er op zijn eigen manier toch wat van weet te maken; het blijft ten slotte Robert De Niro die toch zijn eigen unieke manier van acteren en karakteristieke stem heeft.

Wat niet in het script staat is de visuele kant van het verhaal, hier leeft regisseur Neil Burger zich uit. Hoewel we duidelijk zien wat er omgaat in Eddie's hoofd en hoe dit effect ook erger wordt, is wat we zien nooit totaal gekmakend zoals in films als A Scanner Darkly en Natural Born Killers. In deze prenten willen de beelden het verhaal nog wel eens overheersen, dat is in het geval van Limitless gelukkig niet zo. Met beelden die deels doen denken aan de recentste bewerkingen van Sherlock Holmes en deels aan oneindige afbeeldingen wordt New York tot leven gebracht. Dat maakt verschillende scènes, waaronder de opening, enigszins indrukwekkend.

Alles bij elkaar is Limitless niet de slechtste film die je deze dagen in de bioscoop kunt treffen. Het script loopt lekker, maar bevat enkele vreemde twisten die soms onbedoeld zeer humoristisch overkomen en effect missen. Wie daar echter niet teveel op let zal aardig vermaakt worden.

127 hours

Wed, 23 Feb 2011 20:14:12 +0100

De Britse regisseur Danny Boyle heeft in krap 15 jaar tijd films gemaakt in allerlei verschillende genres. Zijn grote doorbraak Trainspotting was één grote drugstrip, met 28 Days Later waagde hij zich aan een horrorfilm en Sunshine was weer puur in het hokje sciencefiction te stoppen. Voor het grote publiek werd zijn naam echter pas echt groot door Slumdog Millionaire, de film met invloeden uit Bollywood waarvoor hij een lading aan Oscars mee naar huis mocht nemen.

127 Hours is alweer de negende lange speelfilm van de filmmaker, en niet voor het eerst speelt hij daarin weer met het thema eenzaamheid. We volgen namelijk Aron Ralston, de jonge bergbeklimmer die in april 2003 met zijn arm vast kwam te zitten onder een rotsblok in de Blue John Canyon in Utah. Gezien de titel zal het geen verrassing zijn dat hij daar vervolgens diverse dagen heeft moeten overleven, en hoe hij uiteindelijk de vrijheid heeft weten te vinden zal ook bij iedereen bekend zijn.

De grote vraag bij dit soort films is altijd hoe je optimaal gebruik maakt van die ene locatie waarin bijna alles zich afspeelt. Het gevaar loert om de hoek dat de kijker zich al snel zal vervelen, maar onder andere het recentelijke Buried bewijst dat een goede scriptschrijver daar geen enkele moeite mee heeft. Ook hier zal je je geen moment vervelen, Boyle heeft op knappe wijze voor elkaar weten te krijgen dat de spanning constant te snijden is, ondanks de voorkennis van het einde bij de kijker.

Het is misschien een cliché, maar ook hier geldt weer dat de reis belangrijker is dan het doel. Wat gaat er in je hoofd om tijdens dit soort situaties? Welke afwegingen moet je maken, en wat doet dit met je geestesgesteldheid? Al deze vragen worden beantwoord in de film, die met iets meer dan anderhalf uur een perfecte lengte heeft voor een dergelijk verhaal.

Wat het uiterlijk betreft lijkt het geheel misschien nog wel het meeste op Trainspotting, ook hier krijgen we te maken met de razendsnelle montage waarop Boyle een patent lijkt te bezitten. De wijze waarop hij heen en weer gaat tussen de realiteit en de gedachtegangen en hallucinaties van Ralston zorgt voor exact de juiste mix die je bij de les houdt.

Een mooi voorbeeld van deze spanning is het mes dat de bergbeklimmer uiteindelijk op gruwelijke wijze moet gebruiken om zichzelf los te krijgen; je weet al precies wat hem te wachten staat, waardoor het nog moeilijker is om te zien hoe hij datzelfde mes eerst bot maakt door het te gebruiken op het rotsblok dat hem gevangen houdt. Ondanks dat Ralston niet bepaald als een sympathiek persoon wordt voorgesteld leef je toch met hem mee.

Dit komt niet alleen door het sterke script, maar ook voor een groot deel door de acteerprestaties van James Franco. De jonge acteur heeft al in redelijk wat films gespeeld en zijn gezicht is al aardig bekend, maar deze rol kan hem mogelijk naar de echte top brengen. Hoewel het niet wereldschokkend is wat hij doet levert hij toch een rol af die waarschijnlijk niet veel beter gedaan zou kunnen worden.

Het leverde hem dan ook een Oscarnominatie op, al is de kans klein dat hij deze aanstaande zondag daadwerkelijk zal verzilveren. De avond kan voor hem waarschijnlijk toch al niet meer stuk, aangezien hij samen met Anne Hathaway het prijzengala zal presenteren. Naast de prijs voor beste acteur maakt de film tevens kans op gouden beeldjes voor nog vijf andere categorieën, waaronder de beste film van het jaar.

Danny Boyle blijft maar doorgaan met het afleveren van sterke films, dat bewijst hij maar weer eens met 127 Hours. De Brit blijft zichzelf uitdagen met steeds andere projecten, en als dit soort films daaruit voortkomen kunnen we dat alleen maar aanmoedigen. Met de snelle montage, mooie beelden en uitstekend acteerwerk is zijn laatste film er alweer eentje die het verdient om gezien te worden.

The king's speech

Wed, 16 Feb 2011 19:59:34 +0100

De positie van de underdog is er één waarin de hoofdrolspelers van grote films zich vaak terug kunnen vinden. Wij als bioscoopgangers vinden het blijkbaar makkelijk om onszelf te identificeren met iemand die net niet aan de top staat, zodat we des te harder kunnen juichen wanneer deze protagonist boven zichzelf uit stijgt. Het hoofdpersonage in The King's Speech is zo'n typische underdog, maar zoals de titel al doet vermoeden gaat het hier niet om iemand uit de onderste lagen van de samenleving. Integendeel, Albert Frederik Arthur George is de koning van het Britse rijk, dus wat heeft hij dan te klagen? Het probleem is dat hij een stotteraar is in een tijd waarin het net belangrijk wordt om het volk daadkrachtig moed in te spreken, de wereld staat namelijk aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog.

Wanneer koning George V komt te overlijden - een typische rol van Michael Gambon - wordt hij vanzelfsprekend opgevolgd door zijn oudste zoon Edward. Lang duurt deze regeringsperiode echter niet, de jonge leider besluit zijn troon op te geven voor een vrouw die geen goedkeuring kan dragen van het parlement. Geheel onverwacht komt zijn broertje hierdoor aan de macht als koning George VI, voor wie het hierdoor des te belangrijker wordt om zijn stemproblemen op te lossen.

Samen met zijn vrouw Elizabeth heeft hij tevergeefs al zo'n beetje alle experts op het gebied afgelopen, maar wanneer hij van zo'n logopedist moet praten met een handvol knikkers in zijn mond is de maat voor hem vol. Het lukt hem niet en het zal hem nooit gaan lukken, zo luidt zijn eigen conclusie. Toch weet zijn echtgenote hem over te halen het nog één laatste poging te geven, waarna "wonder boven" wonder blijkt dat de Australische Lionel Logue met zijn onorthodoxe methoden de gouden oplossing blijkt te bezitten.

De basis van dit verhaal hebben we al talloze keren gezien in alle vormen en maten, waardoor de film je ook nergens zal verrassen. Iedereen weet al voordat hij of zij de zaal binnengaat hoe het zal aflopen, maar dat is geen enkel probleem. Dit soort films draaien om de dialogen, en die horen dan ook te worden uitgevoerd door grote acteurs die weten hoe ze met dit soort gewichtige teksten moeten omgaan.

Wat dat betreft mag regisseur Tom Hooper blij zijn met zijn casting directors, want met Colin Firth en Geoffrey Rush heeft hij een gouden duo in handen dat niet voor niets gezamenlijk is genomineerd voor de beide Oscars voor mannelijke acteurs. Het komt vaak een beetje goedkoop over als een acteur iemand speelt met een bepaald gebrek, maar Firth lijkt de koning oprecht te willen neerzetten zonder er een parade van te maken. Dit gaat hem bijzonder goed af, waardoor je je als kijker verbonden voelt met het hoofdpersonage en daadwerkelijk meeleeft wanneer hij niet uit zijn woorden komt tijdens een publieke toespraak.

Hoe goed Firth echter ook mag zijn, de show wordt eigenlijk toch wel gestolen door Geoffrey Rush als zijn spraaktherapeut. Hij zet de Australiër neer als een innemend persoon met zijn eigen kleine problemen, en als een helpende hand die oprecht betrokken is bij zijn cliënten. Zijn tegenspeler gaat vrijwel zeker naar huis gaat met een gouden beeldje voor beste acteur, maar de kans is groot dat de film een dubbelslag zal slaan wat betreft de mannelijke hoofdrolspelers. De prestaties van beide heren zijn in ieder geval indrukwekkend genoeg om deze eventuele verzilveringen te rechtvaardigen.

Tom Hooper mag sowieso tevreden zijn met het resultaat; niet alleen maakt het tijdens de uitreiking van de Academy Awards kans op maar liefst 12 Oscars, de film heeft al heel wat andere grote prijzen binnengehaald bij onder andere de BAFTA's en de Golden Globes. Wat dat betreft kan het dus eigenlijk al niet meer stuk, maar het zal zeker geen verrassing zijn als de productie op 27 februari de rode loper als de grote winnaar verlaat.

Het draait echter niet enkel om de twee grote sterren in de hoofdrol, ook de rest van de cast mag er wezen. Helena Bonham Carter is uitstekend uitgekozen om Queen Elizabeth te vertolken, en Guy Pearce zet de losbandige koning Edward VIII neer met een goede dosis humor. Ook Timothy Spall moet nog even genoemd worden voor zijn kleine doch vermakelijke rol als Winston Churchill.

Toch zijn er wel wat kleine puntjes van kritiek om op te merken, zo wordt de achtergrond van de koninklijke familie wel erg rooskleurig neergezet. Het vrouwenverslindende gedrag van Edward wordt dan nog wel even genoemd, maar over zijn goede verhoudingen met de nazi's wordt niet gerept. Een dergelijk conflict had misschien nog wat meer drama toe kunnen voegen aan het verhaal, en de disfunctionele kant van de familie zou zo nog meer belicht kunnen worden. Het verhaal is bovendien toch wel redelijk simpel, zonder de grote klasse van de acteurs zou het nooit zo stevig overeind kunnen blijven staan.

Aan de andere kant doen de makers ook genoeg goed, zo voegt (de afwezigheid van) het geluid veel toe aan de sfeer en de beelden zien er prachtig uit. Of het daadwerkelijk de beste film van het afgelopen jaar is valt te betwisten, maar Tom Hooper heeft onweerlegbaar een film gemaakt die veel mensen weet aan te spreken en alleen daarom al veel lof verdient. Het is alleen te hopen dat de plannen van de gebroeders Weinstein om een gecensureerde versie naar de bioscoop te brengen niet doorgaan, want de scène waarin Colin Firth al scheldend rondloopt is misschien wel het leukste stuk van de film.

TRON: legacy

Thu, 10 Feb 2011 22:27:33 +0100

In TRON (1982) schrijft een jonge, veelbelovende computerprogrammeur, Kevin Flynn (Jeff Bridges), voor softwarebedrijf Encom enkele zeer succesvolle videospellen. Als vervolgens Encom-medewerker Ed Dillinger (David Warner) met de eer van Flynns programma’s gaat strijken, is hij vastbesloten in te breken op de mainframe van Encom, bestuurd door het Master Control Program, in een poging zijn recht te halen en Dillingers bedrog aan de kaak te stellen. Tijdens één van deze pogingen haalt de MCP hem naar de digitale wereld waar Flynn, geholpen door programma’s in ‘menselijke’ vorm onder wie het programma TRON (Bruce Boxleitner), de MCP weet te kraken en terugkeert naar de ‘echte’ wereld om zijn rechtmatige plaats bij Encom in te nemen.

TRON was destijds een unieke bioscoopervaring voor iedereen die met interesse de opkomst van de Personal Computer volgde; ineens was daar een film die je je in de wereld van RAM en ROM, Bits en Bytes, interfaces en Master Control Programs deed wanen. Daarbij was het verhaal ondergeschikt aan de effecten en stoorde het dus nauwelijks dat de poging een romance in een high-tech film te verweven hopeloos faalde.

Ondanks dat veel speciale effecten in TRON niet eens met behulp van de computer tot stand gekomen waren - behalve natuurlijk de legendarische scene op het 'lightcycle grid' - zag het geheel er overtuigend genoeg uit. Maar de graphics van toen zijn slechts vingeroefeningen voor de programmeur van nu, en de ontwikkelingen op het gebied van CGI maakten een vervolg op de film onvermijdelijk. Dat dit vervolg er vele malen beter uit zou zien dan zijn voorganger stond buiten kijf, dus alleen een slecht scenario kon nog roet in het eten gooien.

Het verhaal van TRON: Legacy sluit – zoals dat van een goede sequel verwacht mag worden – naadloos aan op dat van zijn voorganger. Na zijn eerste avontuur in de digitale wereld bouwde Kevin Flynn verder aan een digitaal Utopia, wat leidde tot zijn verdwijning in de ‘echte’ wereld. Als gevolg hiervan bleef zijn bedrijf Encom in chaos achter en zijn zoon Sam als wees. 20 jaar later krijgt Sam Flynn (Garrett Hedlund) een semafoonbericht van zijn vader en vindt bij een bezoek aan diens oude speelhal een computer/laser-opstelling die hem – je raadt het al – naar de digitale wereld (de-)materialiseert.

Eenmaal ‘in het raster’ belandt Sam in dezelfde situatie als zijn vader 20 jaar eerder en moet dus ook eerst enkele spellen overleven alvorens zijn vader te kunnen gaan zoeken. Deze had met zijn programma Clu een nieuwe, digitale wereld opgezet, maar Clu had zijn eigen (verkeerde) ideeën over hoe die perfecte wereld er uit moest zien en keerde zich tegen zijn schepper. Met de komst van Sam ziet Clu nieuwe mogelijkheden zijn rijk uit te breiden tot in de echte wereld, een plan dat vader en zoon Flynn moeten zien te verijdelen met hulp van Quorra (Olivia Wilde), een beschermelinge van Flynn senior.

Het verloop van TRON: Legacy vertoont opvallend veel overeenkomsten met zijn voorganger. Dat betekent dat ook nu weer het eigenlijke hoogtepunt – de ‘lightcycle’ scene – helaas al vroeg in de film plaatsvindt. Hierdoor zit je weliswaar snel midden in de (digitale) actie, maar met het risico dat de film daarna in elkaar zakt. Toch blijft de film voldoende boeien, al was het alleen al vanwege de visuele traktaties, het vrouwelijk schoon inbegrepen. De dialoog-scenes worden (soms net op tijd) afgewisseld door actie-scenes, zonder dat het overzicht verloren gaat door een te snelle montage of een matige belichting.

TRON: Legacy bevat bovendien voldoende verwijzingen naar het origineel om de liefhebber te blijven vermaken, evenals verwijzingen naar andere Sci-Fi klassiekers. Zo roept de scene in Kevin Flynns verblijf duidelijk herinneringen op aan de slotscene uit 2001: a Space Odyssey, maar er zijn ook momenten in de film die duidelijk geleend zijn van onder andere Star Wars. De muziek is zeer passend en afwisselend in stijl, soms bijna té afwisselend. Het enige gemis is misschien het herhaaldelijk gebruik van amusante computergerelateerde uitspraken (“Who does he calculate he is”) die je er als kijker aan blijven herinneren dat je in een computerwereld zit. Alsof je dat zou vergeten...

In de 3D-versie van deze film wordt een soortgelijke truc toegepast als Douglas Trumbull deed in Brainstorm (1984) door middel van wisselingen in beeldformaat: de beelden in de echte wereld van TRON: Legacy zijn gewoon 2-dimensionaal, terwijl de digitale wereld met diepte beleefd kan worden, waarbij het 3D-effect (helaas) niet echt wordt benut om de kijker mee ‘om de oren te slaan’. Hierdoor zal de film straks op dvd dan ook nauwelijks onderdoen voor de bioscoopversie.

Conclusie: misschien heeft het ermee te maken dat twee drijvende krachten achter TRON – Steven Lisberger en Donald Kushner – ook bij dit vervolg een flinke vinger in de pap hebben gehad, maar TRON: Legacy is allesbehalve een teleurstelling, zelfs voor de verwende oerfan die het origineel in de bios heeft gezien. Met andere woorden: TRON: Legacy is een passende titel, maar het is eigenlijk een vlag die de lading onvoldoende dekt; Tron² of TRON – The Next Level zou waarschijnlijk nog beter zijn geweest. Ik heb al een plekje in mijn dvd-kast gereserveerd...

True grit

Thu, 10 Feb 2011 20:11:18 +0100

Het maken van een boekverfilming is lastiger dan het lijkt, dat hebben talloze filmmakers door de jaren heen al bewezen met diverse miskleunen gebaseerd op internationale bestsellers. Toch zijn er gelukkig altijd uitzonderingen die de regels lijken te bevestigen, en in dit geval zijn het Joel en Ethan Coen die keer op keer aankomen met succesvolle bewerkingen van bekende (en minder bekende) literaire werken. Of het nu een directe verfilming is als No Country For Old Men of een verhaal dat slechts de algemene rode draad volgt zoals O Brother, Where Art Thou? met De Odyssee, ze weten altijd de essentie van het originele werk vast te leggen.

In 1968 bracht Charles Portis de roman True Grit uit, waarin hij een grauw verhaal vertelde over enkele bijzondere personages in het wilde westen. Gezien het genre zal het maar weinig mensen verbazen dat John Wayne in het daaropvolgende jaar te zien was in een bioscoopversie van het verhaal, waarvoor de oude rot zelfs zijn enige Oscar in ontvangst mocht nemen. Groot was dan ook de verbazing bij menig filmliefhebber toen de Coen brothers aankondigden hun eigen versie te willen maken van dit klassieke verhaal. De oude bioscoopfilm mag dan wel bekender zijn dan het boek, het regisseursduo wilde in ieder geval duidelijk maken dat ze niet bezig waren met een remake, maar met een nieuwe adaptatie van de roman van Portis.

Wat dat betreft zijn ze sowieso geslaagd; True Grit staat veel dichter bij het bronmateriaal dan de versie uit 1969, hoewel ze ook nog de nodige eigen toevoegingen hebben gedaan aan het verhaal. De film opent met de brute moord op een volwassen man door Tom Chaney, vlak voor de ogen van zijn vrouw en kinderen. Haar moeder kan enkel rouwen om haar vermoorde echtgenoot, maar de 14-jarige Mattie is vastberaden om haar vader te wreken. Met haar rappe tong en wat bij elkaar gesprokkeld geld weet ze de eeuwig dronken marshal Rooster Cogburn over te halen om met haar op zoek te gaan naar de moordenaar Chaney.

Dit duo is echter niet de enige partij die aast op de bandiet, al spoedig voegt de Texas Ranger LaBoeuf zich bij de zoektocht met geheel eigen motivaties om achter de schurk aan te gaan. De verschillende beweegredenen van de drie leden van het gezelschap zetten de onderlinge relaties op scherp, maar ze beseffen uiteindelijk dat ze elkaar nodig zullen hebben om hun doel te bereiken.

De gebroeders Coen zijn niet helemaal onbekend met westerns: hun gelauwerde No Country For Old Men was ook al deels in dit genre te stoppen, maar met deze film leveren ze hun eerste échte western af. De broers hebben duidelijk goed gekeken naar de grote klassiekers en het resultaat is verbluffend; samen met hun vaste cameraman Roger Deakins hebben ze het tijdperk op schitterende wijze weten vast te leggen op celluloid. De prachtige beelden zorgen ervoor dat je helemaal opgaat in de bijzondere wereld, waarbij ook het acteerwerk een flink handje helpt.

De hoofdrol van Jeff Bridges in The Big Lebowski, eveneens van de Coen brothers, is tot op heden één van de meest besproken en geëerde rollen uit de moderne filmgeschiedenis. De wijze waarop hij The Dude neerzette was onnavolgbaar, waardoor het niet vreemd is dat de broertjes weer bij hem aanklopten voor de rol van Rooster Cogburn. De acteur maakte hier dankbaar gebruik van en zette het personage neer zoals je het van hem verwacht; Cogburn mompelt enkel binnensmonds en brengt de scherpe dialogen uit het boek op zijn eigen, typische manier, wat hem alweer zijn zesde Oscarnominatie heeft opgeleverd.

Zoals wel vaker heeft men opmerkelijk genoeg ervoor gekozen om Bridges te nomineren voor de beste hoofdrol, terwijl dat eigenlijk het personage Mattie Ross moet zijn. De kans dat Hailee Steinfeld in die categorie zou winnen is echter aanzienlijk kleiner gezien de stevige concurrentie, waardoor de jonge actrice ingedeeld is in de categorie voor beste vrouwelijke bijrollen. Hoewel dit dus andersom zou moeten zijn maakt dit haar acteerprestatie niet minder indrukwekkend, de jonge actrice speelt de sterren van de hemel en verdient alle lof die haar toekomt. Met name de manier waarop ze onderhandelt met een rijke dorpsbewoner geeft aan hoe goed ze iets kan overbrengen.

Verder is Matt Damon bijna onherkenbaar als de ijdele Texas Ranger LaBoeuf, en de confrontaties tussen hem en Cogburn zorgen voor de nodige toegevoegde humor. Zoals in vrijwel al hun films hebben de regisseurs ook hier weer enkele maffe randkarakters geïntroduceerd, maar helaas komen ze niet allemaal even goed uit de verf. De dokter met een berenvel en spraakgebrek valt een beetje uit de toon met de rest van de film, net zoals een bandiet die enkel communiceert via dierengeluiden. Dat zijn echter slechts kleine smetjes op een verder bijzonder sterke film.

Het blijft bijzonder om te zien hoe Joel en Ethan Coen alweer ruim 20 jaar lang door blijven gaan met het maken van bovengemiddeld goede films. Op hun lange cv staan slechts enkele titels die wat minder goed zijn ontvangen, maar gelukkig valt True Grit hier absoluut niet onder. Het duo heeft hiermee laten zien nog altijd aan de top te staan van het filmwereldje, en met maar liefst 10 Oscarnominaties laten hun collega's zien het hier roerend mee eens te zijn. De film is bovendien nog wat toegankelijker dan hun vorige paar werken, waardoor vrijwel iedereen zal kunnen genieten van hun nieuwste bioscoopfilm.

Skyline

Tue, 08 Feb 2011 21:30:53 +0100

Het beroemde boek The War of the Worlds van H.G. Wells stamt alweer uit 1898, en naast enkele directe verfilmingen heeft het werk van de Britse schrijver ook op vele andere films invloed gehad. Tot op de dag van vandaag worden verhalen over buitenaardse invasies gespiegeld aan dit verhaal, en de komende tijd staan er bijzonder veel van dit soort projecten op stapel. De gebroeders Strause bijten met Skyline de spits af, zijn ze erin geslaagd om met hun relatief lage budget een interessante invasie weer te geven?

Laten we het verlossende woord meteen maar geven: nee, helaas niet. Het feit dat Greg en Colin Strause hiervoor enkel Alien vs. Predator: Requiem hebben geregisseerd belooft al weinig goeds, en net zoals in die teleurstellende film hebben we ook hier weer te maken met een slap verhaal zonder enige ontwikkeling. Het script is dan ook het grootste mankement aan dit geheel, op het einde na is er geen splintertje aan originaliteit terug te vinden en dat wat er gekopieerd wordt is slecht uitgewerkt.

Schrijvers Joshua Cordes en Liam O'Donnell geven je nog een heel klein beetje hoop door ons in de opening van de film te confronteren met het achtergrondverhaal van de hoofdpersonages, maar na pakweg een kwartier is dit alweer vergeten en krijgen we enkel actie te zien. Daar is in principe niet direct iets mis mee, maar als er ook daar steken zijn laten vallen heb je toch een probleem als filmmaker.

We volgen het koppel Jarrod en Elaine, die samen enkele dagen afreizen naar Los Angeles om daar wat tijd door te brengen met hun vriend Terry. Al spoedig breekt echter de hel los wanneer er mysterieuze blauwe lichten verschijnen die mensen naar zich toe lokken om ze vervolgens mee te nemen naar een gigantisch ruimteschip. Vanaf dat moment proberen de paar overlevenden uit te vinden wat er aan de hand is, terwijl ze tevens hun best doen om te overleven in een wereld die is overgenomen door buitenaardse wezens.

Veel meer dan dit gebeurt er verder helaas ook echt niet, wat volgt is een aaneenschakeling van actiescènes die allemaal net dat beetje extra missen. Eén van de grote problemen hierbij is dat je als kijker op geen enkel moment het gevoel krijgt dat er daadwerkelijk gevaar dreigt voor de hoofdrolspelers. Je weet simpelweg al hoe het zo'n beetje zal gaan lopen, en dan kan de mooiste cgi je niet meer redden als film.

Toegegeven, die computergegenereerde beelden zien er wel meer dan prima uit, maar dat mag ook wel als je letterlijk 95% van je budget van 10 miljoen dollar hebt gebruikt voor de visuele effecten. De regisserende broers staan aan het roer van Hydraulx, het bedrijf dat een groot deel van de effecten verzorgde voor onder andere 300 en Avatar, en die ervaring zie je terug op het scherm. De ontwerpen voor de aliens zijn van wisselende kwaliteit en originaliteit, maar er zitten zeker enkele leuke en mooie vondsten tussen.

Helaas is dat dan ook echt het enige positieve element aan de film, die verder aan alle kanten rammelt. Hoofdrolspelers Eric Balfour en Scottie Thompson hebben dan misschien weinig om mee te werken, maar je krijgt ook nergens het gevoel dat ze hebben geprobeerd iets toe te voegen. Het meest bizar is wellicht nog wel het einde, dit is zo compleet anders dan de rest van de film dat dit eigenlijk alleen maar kan dienen als opstapje naar de onvermijdelijke vervolgen. Want hoe teleurstellend de film ook is, inmiddels heeft het wel zijn budget al ruimschoots terugverdiend.

Laten we hopen dat dit geld wordt gebruikt om een talentvolle regisseur aan te trekken voor het tweede deel, want hoe goed de Strause broertjes ook mogen zijn met visuele effecten, regisseren kunnen ze niet... De kans is erg groot dat we over een jaartje kunnen terugblikken op Skyline als de slechtste invasiefilm van 2011, en dat terwijl films als World Invasion: Battle Los Angeles en Battleship nog moeten uitkomen.

Black swan

Thu, 03 Feb 2011 19:07:43 +0100

Darren Aronofsky mag door de jaren heen dan wel meer mainstream geworden zijn dan toen hij net begon in het filmwereldje, zijn roots is hij nooit vergeten en dat zie je nog altijd terug in zijn nieuwste werken. Met het adembenemende The Wrestler maakte hij in 2008 veel indruk en hij zorgde er met die film voor dat de carrière van Mickey Rourke weer nieuw leven kreeg. Aanvankelijk zou zijn vechtende personage uit die film samen te zien zijn met een uiterst gedreven ballerina, maar Aronofsky besloot uiteindelijk toch om beide karakters een eigen film te geven. Nu Black Swan dan eindelijk in de bioscoop draait kunnen we terugblikken op de eerdere zorg dat beide verhalen nu misschien teveel op elkaar lijken, maar gelukkig lijkt dit positief uit te pakken voor de filmmaker...

Natalie Portman speelt als Nina Sayers één van de grootste rollen van haar leven, haar dansende personage is één van de beste ballerina's van het New York City ballet die er alles aan doet om de beste te zijn. Deze ogenschijnlijke perfectie vormt echter het grootste struikelblok wanneer meesterchoreograaf Thomas Leroy een hoofdrolspeelster moet uitzoeken voor zijn versie van Het Zwanenmeer. De jonge vrouw weet tot in de puntjes de witte zwaan uit te beelden, maar het lukt haar maar niet om haar duistere evenbeeld neer zetten.

De choreograaf vat dit treffend samen door te stellen dat perfectie niet alleen bestaat uit absolute controle, maar juist ook uit de mogelijkheid tot loslaten. Via diverse psychische én fysieke methodes van twijfelachtige aard probeert hij de duistere kant van Nina boven te laten komen, maar gaandeweg komen we er als kijker achter dat dit zware gevolgen heeft. Een grote drijfveer achter de teneergang van de ballerina is de komst van de aantrekkelijke verleidster en danseres Lily (Mila Kunis), die in bijna alles het tegenovergestelde is van het popje Nina.

Zoals altijd weet Aronofsky zijn verhaal perfect gestructureerd te brengen. De verschrikkelijke transformatie van Nina zien we langzaam maar zeker voor onze eigen ogen gebeuren, waarbij hij continu spiegels in beeld plaatst om ons extra bewust te maken van de dualiteit in het verhaal. Wie het balletstuk van Tsjaikovsky waar het om draait een beetje kent weet bovendien al een beetje welke richting alles opgaat, want eigenlijk is het scenario een uitvergroting van dat stukje kunst zelf.

Alles in de film draait om tegenstellingen, tot aan het zwart-witte appartement van Leroy toe. De confrontatie tussen licht en duister hebben we uiteraard al zo vaak gezien op het witte doek, maar Aronofsky toont zich een ware meester door dit toch op geheel eigen wijze te doen. Als hij op dit niveau door kan blijven gaan zal men in de toekomst net zo lovend terugblikken op zijn carrière als we nu doen op bijvoorbeeld die van Stanley Kubrick.

Hoe goed je verhaal ook is, alles hangt af van de kwaliteit van je hoofdrolspelers, met name bij een emotioneel stuk als we hier te zien krijgen. Wat dat betreft heeft de regisseur na Mickey Rourke alweer zijn meest geschikte hoofdrolspeler geworden, want Natalie Portman speelt haar Nina op fenomenale wijze. Ze weet je als kijker mee te slepen in haar eigen wereld, waarvan we vaak niet eens weten wat er precies gebeurt. Het zijn met name de emotionele scènes waarmee de actrice indruk maakt, en dat zal er in combinatie met haar gedreven voorbereiding voor de rol voor zorgen dat ze over enkele weken de Oscar voor beste actrice in de wacht zal slepen.

Ook de rest van de cast is goed gevonden; Mila Kunis doet precies wat er verwacht wordt van een sexy verleidster, en Vincent Cassel weet goed onder je huid te kruipen met zijn gedrevenheid. De enige mindere factor wat dit betreft is Winona Ryder, die de voor ballet inmiddels te oude Beth Macintyre speelt. Wellicht komt het door het script, maar ze weet niet helemaal over te brengen wat de regisseur voor ogen leek te hebben.

Dat is echter slechts een hele kleine smet op een verder briljant stukje cinema. Net zoals in eigenlijk al zijn films worden de hoofdpersonages in het nieuwste werk van Darren Aronofsky weer gedreven door obsessies, en dit komt op alle fronten terug in het eindresultaat. Het acteerwerk in Black Swan is subliem en Oscarwaardig, het verhaal is indringend en het geheel is prachtig in beeld gebracht. Daarnaast zorgen de geluidseffecten er nog eens extra voor dat je ineenkrimpt in je stoel bij de scènes met elementen van horror. Het zou interessant geweest zijn om te zien hoe een combinatie van deze film met The Wrestler eruit gezien zou hebben, maar de eerdergenoemde zorg dat beide films los teveel op elkaar zouden lijken is gelukkig volledig onterecht. Darren Aronofsky heeft het gewoon weer geflikt.

Les amours imaginaires

Sun, 30 Jan 2011 14:27:40 +0100

De Canadese filmmaker Xavier Dolan maakte met zijn eerste film J'ai Tué Ma Mere direct al indruk bij het grote publiek. De film kreeg goede kritieken en werd zelfs gebruikt als officiële Canadese inzending voor de Oscars in 2009. Een dergelijk debuut is natuurlijk waar elke beginnende filmmaker van droomt, maar het legt de lat tevens erg hoog voor de opvolger van dit succes. Weet Dolan met de typische arthousefilm Les Amours Imaginaires deze verwachtingen waar te maken, of lijkt het er meer op dat dit de zoveelste one-day-fly is met niets meer dan een goede start?

Net zoals bij zijn eerste film vertolkt Dolan ook hier weer zelf één van de hoofdrollen. We zien hem als de jonge Francis, die al jaren een voor het publiek onduidelijke vriendschap heeft met de Audrey Hepburn look-a-like Marie (Monia Chokri). Is het tweetal nu officieel een stelletje, zijn het slechts goede vrienden die af en toe wat meer bij elkaar zoeken of hebben ze nog nooit wat gedaan? Helemaal duidelijk wordt dit nooit, en dat wordt alleen nog maar erger wanneer de jonge adonis Nicolas ten tonele verschijnt.

Zowel Marie als Francis voelen zich direct aangetrokken tot het nieuwe gezicht, en voor ze het beiden goed beseffen is er een driehoeksverhouding ontstaan waarbij de regels onduidelijk zijn. Veel meer gebeurt er dan ook niet, we hebben hier te maken met een typisch personagegedreven scenario zonder een echt plot. Dit hoeft zeker niet slecht te zijn, mits deze karakters maar goed zijn uitgewerkt. En daar schort het nu net aan bij deze film...

Geen van de drie hoofdpersonages is echt interessant of weet sympathie op te wekken, waardoor het je als kijker eigenlijk weinig kan schelen hoe het afloopt. Dat is dodelijk voor een film en de grootste reden waarom Dolan teleurstelt met zijn tweede grote bioscoopcreatie. Het is niet zozeer het acteerwerk waar dit aan ligt, alle betrokkenen spelen hun karakters prima, maar ze krijgen zo weinig om mee te werken.

Een andere gemiste kans is het afleidende idee om tussendoor interviews te vertonen over de liefde met mensen die niets met het verhaal te maken hebben. Ook hier weer een aardig idee, maar niet goed genoeg uitgewerkt. De gesprekken zijn overduidelijk nep, en dat wat er verteld wordt is zo vaag en raar dat je deze stukken graag zou willen overslaan. Echte interviews zouden hier meer effect gehad hebben, nu heeft men geprobeerd om té hippe monologen te schrijven.

Hip is sowieso het woord wat het beste past bij deze film, want dat is precies wat de makers willen uitstralen. Het is helaas minder goed geslaagd dan bij zijn vorige film, waardoor je je kan afvragen of Dolan voortaan het schrijfwerk niet beter aan iemand anders kan overlaten. Stylistisch gezien is er namelijk niets mis met de film, en de filmmaker kan bovendien best aardig acteren. Het scenario is echter het punt waarop de film door de mand valt, dit zorgt ervoor dat het waarschijnlijk enkel geschikt is voor de echte liefhebbers van het genre.

The disappearance of Alice Creed

Thu, 20 Jan 2011 17:00:01 +0100

Films over gijzelingen met wisselende plotlijnen en onderlinge verhoudingen zijn van alle tijden, het overbekende Stockholm-syndroom is bijvoorbeeld bij iedereen inmiddels wel bekend. Zo heel af en toe staat er echter een filmmaker op die toch nog weet te verrassen in het doodgeknuppelde genre, en debutant J Blakeson laat met The Disappearance of Alice Creed zien dat hij zich bij die selecte groep regisseurs mag scharen.

Dat we hier te maken hebben met een origineel werk blijkt al uit de strakke opening. Met veel oog voor details zien we hoe twee mannen tot in de puntjes een ontvoering voorbereiden, zonder hierbij ook maar enig woord bij uit te wisselen. Zo'n tien minuten lang volgen we het duo terwijl ze inkopen doen bij een bouwmarkt, een auto strippen en een kamer verbouwen tot geluidsdichte ruimte. De daadwerkelijke ontvoering is gebeurd voor je er erg in hebt, maar de sfeer is dan inmiddels al gezet.

Wat volgt is een verhaal van iets meer dan anderhalf uur met de ene twist na de andere, waar je als kijker van tevoren helemaal niks over moet weten. Je zal echter meerdere malen verbaasd opkijken, hoewel een paar van deze verrassingen net wat te ongeloofwaardig zijn. Over het algemeen zorgt het scherpe scenario er echter voor dat je constant uitkijkt naar het vervolg van het verhaal, hieruit blijkt al de achtergrond als scenarist van de regisseur.

Toch is het niet eens zo zeer het script dat de film zo interessant maakt, het zijn vooral de acteurs die echt indruk maken. De gehele film vindt plaats op maar een paar locaties, en in totaal krijgen we slechts drie personages te zien. Het is dan nóg belangrijker om de juiste cast te verzamelen, en gelukkig zijn de makers daar zeker in geslaagd. De jonge Gemma Arterton werd in één klap een bekend gezicht dankzij Quantum of Solace, maar tot nu toe heeft ze maar weinig kunnen laten zien wat ze in haar mars heeft. Ze speelde in grote Hollywoodproducties als Clash of the Titans en Prince of Persia, maar over het algemeen wordt ze gezien als "een knap gezichtje zonder acteertalent".

Met deze film neemt ze echter wraak, haar vertolking van het titelpersonage is erg sterk en gebalanceerd. Alice begint als een huilend, bang meisje met uitgelopen make-up, maar gaandeweg het verhaal transformeert ze tot een sterkere vrouw dan verwacht. Ook de twee mannelijke hoofdrolspelers zijn uitstekend gevonden, zo doet Martin Compston prima zijn werk als de jonge ontvoerder Danny.

De beste acteur van de film is echter absoluut Eddie Marsan als Vic, het brein van het gijzelnemersduo. In Engeland is hij een bekend gezicht dankzij diverse tv-series, maar hier kennen we hem van bijrollen in films als Happy-Go-Lucky en Sherlock Holmes. Zoals alle personages in de film zien we ook steeds meer verschillende kanten van Vic, en Marsan weet alle emoties op precies de juiste manier uit te beelden.

Toch heeft regisseur Blakeson de film wel wat onevenwichtig gemaakt door een uiterst sterke eerste helft op te volgen door een zwakker vervolg. Met name de laatste twintig minuten gaan net een stapje te ver, waardoor je de eerste helft nog meer gaat waarderen. Het is dan ook dat deel waar de spanningsboog maximaal is, zeker wanneer een kogel bijna als vierde personage fungeert. Mooi is tevens om te zien hoe de onderlinge verhouding is tussen Danny en Vic, iets wat zowel toe te schrijven is aan het scenario als de acteurs.

De film is op uiterst grauwe wijze opgenomen en bevat nauwelijks bewegende camerabeelden, maar toch ziet het geheel er mooi uit. Het is functioneel en de minimalistische stijl zorgt ervoor dat je je samen met Alice ingesloten voelt in de kleine ruimte. Blakeson mag dus tevreden zijn met dit sterke speelfilmdebuut, als hij deze kwaliteit weet vol te houden en uit te breiden zou hij nog wel eens een grote naam kunnen worden.

Rapunzel

Sun, 12 Dec 2010 18:51:28 +0100

De animatieafdeling van Disney heeft het zwaar gehad de laatste paar jaren. Eerst besloot men geen handgetekende animatiefilms meer te maken en vervolgens bleek de nieuwe richting, de CGI-afdeling, het niet veel beter te doen. De films Chicken Little, Meet the Robinsons en Bolt waren bijna genoeg om zelfs de hardnekkige Disney-fans te doen afhaken, want hoewel die films niet echt slecht zijn, staan ze slechts in de schaduw van de films van CGI-giganten Dreamworks en Pixar.

De overgebleven fans van Disney-animatie hielden hun adem echter in toen bekend werd dat Disney met maar liefst twee films terugkeerde naar het soort films waar Disney patent op lijkt te hebben: geanimeerde sprookjesfilms. Eerder dit jaar kwam The Princess and the Frog in de Nederlandse bioscopen, en inmiddels draait ook Rapunzel in heel Nederland.

De film, die in Amerika de titel Tangled heeft, vertelt het welbekende verhaal van het meisje met de lange haren die opgesloten wordt in een hoge toren. Haar diepste wens is om de lichtjes te gaan bekijken die eens per jaar de hemel in zweven, en als de charmante dief Flynn Rider haar toren binnendringt ziet Rapunzel haar kans schoon. Ze rekruteert hem als haar gids, en samen gaan ze op weg naar de hoofdstad, tegen de wil van Rapunzels moeder in. Onderweg komt Rapunzel erachter hoe weinig ze van de wereld weet, opgesloten als ze haar hele leven was in haar toren. Ze raakt al snel verzot op haar nieuw verworven vrijheid, maar haar moeder laat het er niet bij zitten, en ook Flynn Rider heeft diverse kleurrijke figuren achter hem aan zitten.

We spreken over een welbekend verhaal, maar in de details is het verhaal lang zo bekend niet. Disney maakt hier gebruik van door de details in te vullen met dichterlijke vrijheden, en zich vooral niet teveel aan het oorspronkelijke sprookje te storen. Dit komt het verhaal sterk ten goede, evenals de humoristische personages die het verhaal kleur geven.

Disney heeft in de loop der jaren regelmatig bewezen dat ze sprookjes een eigentijds karakter mee kunnen geven. Ook films als Shrek en het recente How to Train Your Dragon geven echter een eigentijdse draai aan sprookjes en legendes. Doorgaans doen ze dit met veel humor gebaseerd op populaire cultuur en parodieën. Hoewel de trailer van Rapunzel anders doet vermoeden, probeert deze film van dat pad weg te blijven, of slechts schoorvoetend te betreden. De humor voelt onschuldiger en tijdlozer aan.

De animatie in deze film is van bijzonder hoge kwaliteit. Er is veel aandacht besteed aan details, en ook de personages zijn weer van een ander allooi dan we in het verleden zagen in films als The Incredibles, Shrek en Up. Dit zal vooral te danken zijn aan de invloeden van meesteranimator Glenn Keane, één van de animatie-supervisors. Zijn idee om de film als een handgetekende film te benaderen zal ongetwijfeld veel invloed hebben gehad op de animators, en hiermee stijgt de film boven het niveau uit van de voorgangers van de studio; Chicken Little, Meet the Robinsons en Bolt.

Liefhebbers van muziek in films als The Little Mermaid en Beauty and the Beast kunnen hun hart ophalen. In deze film wordt weer uitgebreid gezongen op de noten van muziekschrijver Alan Menken. De sfeer van die films weerklinkt dan ook soms in Rapunzel, waarna Menken weer met iets origineels komt om de aandacht daarvan af te leiden.

Als film doet Rapunzel regelmatig bekend aan. Enkele ideeën en situaties lijken dan ook geleend uit andere films, maar toch weten de makers een ietwat andere draai te geven aan de verwachting die de kijker heeft. Ook heeft de film zijn eigen toevoegingen aan de berg clichés die verfilmde sprookjes nu eenmaal te bieden hebben.

Als geheel is Rapunzel een bijzonder plezierige rit, met de juiste combinatie van humor, verhaal, interessante personages en een hart dat op de juiste plaats zit. Disney heeft inmiddels aangekondigd dat er voorlopig geen geanimeerde musicals of sprookjesfilmingen op de planning staan, maar laat nog raden naar wat Disney na Winnie the Pooh (in 2011) te bieden heeft. Als de films in de buurt komen van Rapunzel, lijkt de toekomst van Disneys animatieafdeling rooskleuriger dan diens recente verleden.

Catfish

Sun, 05 Dec 2010 14:37:49 +0100

Het jaar 2010 is nog niet afgelopen, maar we kunnen al stellen dat het genre nep-documentaires dit jaar definitief is doorgebroken. Met I'm Still Here probeerde Casey Affleck ons te overtuigen van de ernst van de situatie van Joaquin Phoenix, maar kort na de première bekende hij al dat het geheel in scène was gezet. Vervolgens verraste de bekende graffiti-artiest Banksy ons met Exit Through the Gift Shop, waarvan velen nog steeds niet zeker weten wat er nu precies van waar is. Met name die laatste documentaire liet echter zien dat dat er eigenlijk helemaal niet toe doet, het is de boodschap die telt. Datzelfde geldt ook voor Catfish, die ándere film over Facebook.

Wanneer de jonge fotograaf Nev Schulman één van zijn werken publiceert in de New York Sun, krijgt hij enkele maanden later via de post een geschilderde versie van zijn originele foto. De kunstenares achter het portret blijkt de achtjarige Abby te zijn, met wie Nev een vriendschap begint op het populaire online netwerk. Met de tijd krijgt hij steeds meer kunstwerken opgestuurd van de kleine meid en hij komt in contact met de rest van haar familie, waaronder haar knappe, oudere zus Megan.

De grote fysieke afstand vormt aanvankelijk geen belemmering voor het tweetal, die op een gegeven moment niets minder dan een digitale relatie hebben. Er gaat geen uur voorbij zonder dat ze contact met elkaar hebben, of dit nu via Facebook, sms of de telefoon is. Al vroeg in de film verandert de toon van de film, en het is belangrijk om daar als kijker zo weinig mogelijk over te weten. Het belangrijkste is dat het mogelijk enkele ideeën van de kijker voorgoed zal veranderen, en dat je zeker te weten twijfelend de bioscoop verlaat.

Want hebben we hier nu te maken met een echte documentaire of niet? De makers doen het in ieder geval overkomen alsof ze per toeval zijn gestuit op het fantastische verhaal dat ze laten zien, maar de kans is klein dat het geheel niet geacteerd is. Toch is dat ook hier weer niet erg relevant, de boodschap is duidelijk en alles is zo goed neergezet dat je er toch wel in mee gaat. Er is al vaak geroepen dat deze film meer zegt over Facebook dan The Social Network, maar dat is niet helemaal eerlijk; beide films tonen een heel ander aspect van de website met ruim 500 miljoen leden, en allebei de films doen dit op hun eigen sublieme wijze.

Mocht dit overigens inderdaad geacteerd blijken te zijn, dan verdient in ieder geval Nev Schulman het om daar erkenning voor te krijgen. Hij speelt zo naturel dat je een tijd lang echt het gevoel hebt naar een documentaire te kijken. Verder wordt de spanning uitermate goed opgebouwd, er zitten maar weinig minder interessate momenten in de film en keer op keer kijk je met verbazing naar de nieuwe informatie die op je afkomt. Alleen dat is al een reden om de bioscoop een bezoekje te gunnen.

Dat maakt het dan ook erg jammer dat de film maar in beperkte mate wordt vertoond in Nederland, wellicht heeft het qua uitstraling toch een te groot arthouse-gehalte. Desalniettemin zullen er waarschijnlijk maar weinig mensen zijn die niet geïntrigeerd zullen zijn door het verhaal dat Henry Joost en Ariel Schulman ons tonen. Eigenlijk zouden Exit Through the Gift Shop en I'm Still Here samen met Catfish gebundeld moeten worden in een boxset om het filmjaar 2010 samen te vatten, want hoewel ze niet alle drie even sterk zijn, geven ze wel aan wat de nieuwe generatie filmmakers in zijn mars heeft.

The kids are all right

Thu, 02 Dec 2010 19:38:57 +0100

De acceptatie van homoseksualiteit is iets waar we in Nederland trots op zijn, ons land staat wereldwijd voorop als het gaat om de rechten van deze bevolkingsgroep. In Amerika is men nog lang niet zover, maar Hollywood lijkt de afgelopen jaren wel besloten te hebben dat het afgelopen moet zijn met het taboe. Homo's worden niet langer standaard neergezet als de vreemde bijfiguren, maar spelen steeds vaker de hoofdrol. Met name de onafhankelijke films lijken voorop te lopen bij deze verschuiving, en ook in The Kids Are All Right zien we een gezin met twee ouders van hetzelfde geslacht dat zo normaal mogelijk wordt geportretteerd.

Nic en Jules zijn twee vrouwen van middelbare leeftijd die al jaren bij elkaar zijn, maar inmiddels begint hun relatie toch wel kleine barstjes te vertonen. Begin jaren '90 besloot het tweetal om gebruik te maken van een spermabank om allebei zwanger te raken, met Laser en Joni als gevolg. Wanneer die laatste 18 jaar oud wordt vraagt haar broertje haar om gebruik te maken van het recht om naar contact te vragen met hun anonieme donor. Aanvankelijk ziet ze weinig in het plan, maar wanneer broer en zus hun biologische vader ontmoeten ontdekt ze dat het eigenlijk best een normale kerel is.

Paul (Mark Ruffalo) is een nogal zweverig type met een eigen restaurant die alles wel prima lijkt te vinden. De nieuwe situatie is wat hem betreft een plezierige bijkomstigheid, maar met name Nic is van mening dat zijn nieuwe betrokkenheid de zorgvuldig opgebouwde opvoeding teniet zal doen. "Zo heeft ze nog nooit tegen me gepraat," geeft ze aan wanneer Paul zijn dochter mee heeft genomen op de motor, iets wat haar moeder haar altijd verboden heeft. Het geeft goed aan waar de film nu precies over gaat: we zien een doodnormaal gezin dat ontwricht wordt door de komst van een buitenstaander.

In haar poging om het lesbische koppel maar "zo normaal mogelijk" over te brengen schiet regisseuse Lisa Chodolenko af en toe wel iets te ver door. Sommige scènes komen wat geforceerd over, maar daar tegenover staan enkele hilarische momenten van ongemakkelijkheid. Qua toon is het geheel dan ook goed te vergelijken met films als Little Miss Sunshine en The Squid and the Whale, hoewel de humor wel net wat anders wordt overgebracht.

Een dialoogfilm als deze staat of valt met de acteurs, en wat dat betreft is de regisseuse met haar neus in de boter gevallen. Bening en Moore spelen de twee tegenpolen met verve, de botsingen tussen de controlfreak en haar besluiteloze echtgenote komen realistisch over. Ook Mark Ruffalo beeldt zijn personage prima uit, maar het is met name Mia Wasikowska die opvalt. De jonge actrice was eerder dit jaar te zien in Alice in Wonderland, maar het zal deze rol zijn waardoor ze hopelijk spoedig meer grote rollen aangeboden krijgt. Ze weet op bijzonder overtuigende wijze over te schakelen tussen tegenstrijdige emoties als teleurstelling en blijdschap.

Dat legt echter wel een kritiek puntje van het verhaal bloot; de film onderzoekt met name de driehoeksrelatie tussen de drie volwassenen, maar het zou wellicht interessanter geweest zijn om dit meer vanuit het oogpunt van de kinderen te doen. De emotionele lading zou dan wat beter over komen, maar zoals het nu gedaan is is het ook zeker meer dan prima. The Kids Are All Right is in ieder geval een lekkere feel good film die drama en humor goed weet af te wisselen.

Scott Pilgrim vs. the world

Fri, 26 Nov 2010 13:19:19 +0100

De Britse regisseur Edgar Wright brak in 2004 definitief door met de komedie Shaun of the Dead, waarmee hij samen met Simon Pegg en Nick Frost ons een frisse blik op het zombiegenre bracht. Ook voor Hot Fuzz wist hij weer op succesvolle wijze samen te werken met het duo, maar voor zijn eerste Amerikaanse film heeft hij voor de verandering eens geen beroep gedaan op zijn vaste hoofdrolspelers.

In plaats daarvan volgen we Michael Cera, de eeuwige tiener uit Superbad en Juno die maar niet ouder lijkt te worden. We zien de acteur als het titelpersonage Scott Pilgrim, een 22-jarige bassist van een garageband genaamd Sex Bob-Omb met een vriendengroep die voornamelijk bestaat uit nerds en buitenbeentjes. Zijn omgeving is lichtelijk geschokt wanneer ze horen dat hij aan het daten is met een 17-jarig Katholiek meisje, maar wanneer Scott de hippe Ramona Flowers tegenkomt beginnen zijn problemen pas echt.

De jongen besluit het erop te wagen om haar te versieren, maar al snel blijkt dat zijn nieuwe liefde een nogal zware lading met haar meedraagt. Scott verneemt op uiterst pijnlijke wijze dat hij het op moet nemen tegen de zeven ex-geliefden van Ramona, maar ondertussen moet hij ook zijn eigen verleden op passende wijze verwerken. Het verhaal klinkt redelijk bizar en zo komt het ook zeker over op het witte doek, maar dat is niet per se negatief.

Scott Pilgrim vs. the World is gebaseerd op de gelijknamige stripreeks van Bryan Lee O'Malley en Bill Pope heeft ervoor gezorgd dat de sfeer op celluloid precies hetzelfde overkomt als op het originele papier. De visuele vondsten vliegen je om de oren, regelmatig schieten er kreten als "Blam!" en "Pow!" door het beeld heen en meer dan eens wordt het scherm verdeeld in stijlvolle splitscreens.

Het is echter voornamelijk de invloed van videogames die indruk maakt. De film opent met het klassieke logo van Universal, alleen zien we deze keer een versie uit het 8-bit tijdperk voorbij komen inclusief retro muziekje. Het script zelf is sowieso opgedeeld als in een computerspel, elke ex die verslagen dient te worden kan gezien worden als een apart level en bij elke winnende zet spat de tegenstander uit elkaar in een wolk van muntjes.

Er gaat bijna geen minuut voorbij zonder dergelijke grappen, maar de ene is een stuk duidelijker dan de andere. De meesten zullen de geluidjes uit Zelda nog wel herkennen en de referenties aan Pac-Man zijn ook duidelijk, maar voor de echte gamefanaten zijn er nog heel wat meer subtielere grappen om te ontdekken. Al deze effecten zorgen er wel voor dat het geheel soms wat druk overkomt, maar over het algemeen geeft de film je toch de indruk dat de makers de huidige technische mogelijkheden op verfrissende wijze hebben gebruikt.

Michael Cera wordt er nogal eens van beticht dat hij maar één personage kan spelen met altijd weer dezelfde trekjes, maar hier is het simpelweg doeltreffend. Zijn nerveuze en nonchalante overkomen wordt afgewisseld met droge humor, waardoor je je nergens aan hem stoort. Ook de rest van de cast is prima in orde, met Kieran Culkin als positieve uitschieter en leuke cameo's voor de rollen van enkele exen.

Het feit dat het verhaal de structuur van videogames volgt zorgt er ook voor dat er regelmatig onlogische dingen gebeuren, zo duiken vijanden vanuit de vreemdste plekken op en het is in het begin raar om te zien hoe de sukkelige Scott opeens een geweldige vechtersbaas blijkt te zijn. Het past echter prima binnen de wereld, al zullen sommigen zich eraan kunnen storen. Hoe dan ook is Scott Pilgrim vs. the World de film die Kick-Ass wilde zijn; een moderne afspiegeling van alles waar jongeren zich mee bezig houden, in een effectieve wereld vol special effects die nergens verveelt.

Day zero

Fri, 26 Nov 2010 01:04:59 +0100

Toen de dvd een beetje begon in te burgeren werden er heel wat films op de markt gegooid. De één goed, de ander slecht, maar hoe dan ook zal iedereen begrippen als "budget dvd" en "direct to dvd" wel kennen. Nu de blu-ray bezig is met zijn doorbraak lijkt het erop dat men dat bij dit medium beter wil doen. Desondanks zijn de eerste blu-rays die deze naam kunnen krijgen al gesignaleerd, en één daarvan is die van Day Zero.

In de opening van de film wordt ons medegedeeld dat in het hedendaagse Amerika de dienstplicht weer is ingesteld. Jaren was hij er niet, maar nu de nood aan de man is kan de regering niet anders. In diezelfde opening zien we hoe drie mannen een oproep krijgen zich te melden; advocaat George, taxichauffeur James en schrijver Aaron. Alle drie hebben ze een eigen mening over de oorlog. Wel gaan, niet gaan... En als ze gaan, hoe dan? En als ze niet gaan, hoe krijgen ze dat voor elkaar? En hoe eerlijk gaat het allemaal, want waarom hoeven homo's niet te gaan? Het zijn vragen die ze in de 30 dagen die ze hebben gekregen moeten beantwoorden, terwijl de bevolking zich eveneens bezighoudt met de vraag of ze dit zomaar tolereren.

Sinds de aanslagen van 11 september 2001 staat de wereld in rep en roer. Amerika is twee oorlogen begonnen en toen in 2007 Day Zero verscheen leek het einde nog niet in zicht. Vandaar het gegeven van een opnieuw ingevoerde dienstplicht en hoewel je je kunt afvragen of het in het hedendaagse Amerika mogelijk zou zijn, is het interessant genoeg om over na te denken. De film gaat dan ook dáár van uit in plaats van over de politieke beslommeringen, hoewel die wel zijdelings langskomen. Een voorbeeld zien we wanneer advocaat George op een politieke manier probeert onder zijn oproep uit te komen. Ook zien we scènes tegen de achtergrond van een grote anti-oorlog demonstratie.

De wijze waarop de personages omgaan met het gegeven is enigszins stereotype. De één wil pertinent niet en is tegen de oorlog, de ander is er juist voor en wil absoluut wel, terwijl een derde wel voor is, maar het er toch moeilijk mee heeft. Dit wordt al vrij vroeg in de film duidelijk gemaakt, wat in eerste instantie stof is voor onderlinge discussie. Wanneer het verhaal dan op gang komt geldt dat eveneens voor de ontwikkelingen. De keuzes moeten gemaakt worden en die kunnen worden beïnvloed. Dit doen de makers van de film dan ook door onder andere de vastberaden taxichauffeur een liefje te geven. Wat doe je dan, wanneer je weet dat je het leger in moet en mogelijk niet meer terugkomt?

Toch is het niet zo dat men in elke scène twijfelt, nadenkt of discussieert. Er gebeuren ook alledaagse dingen, want het leven gaat door. Er worden grapjes gemaakt, er worden meiden versierd. Maar de rode draad is toch wat komen gaat, wat als een zwaard van Damocles boven de personages hangt. En dat leidt soms tot behoorlijk heftige momenten.

Een plus aan de film is dat de hoofdrollen niet door zomaar wat goedkope acteurs worden vertolkt. Weliswaar zijn het niet Robert De Niro en Al Pacino die meespelen, maar Chris Klein en Elijah Wood zijn tegenwoordig toch ook niet de minsten. Daarbij staan ze niet "voor de naam" op de poster, zoals bijvoorbeeld Sylvester Stallone in Shade, maar maken ze als twee van de drie hoofdrolspelers echt deel uit van de film. Ze worden aangevuld door de in Nederland redelijk onbekende Jon Bernthal. Het drietal komt geloofwaardig over als vrienden en de eerder genoemde twee bekende namen weten zich echt te profileren boven de rollen waar ze bekend van zijn. Wood is écht geen Frodo meer en Klein is niet langer enkel de komiek uit onder andere American Pie. Ze lijken echt te beseffen met welk materiaal ze spelen en maken er dankbaar gebruik van. Zelfs Wood, wiens karakter toch het meest onbeduidend overkomt, weet dit na verloop van tijd voor elkaar te krijgen.

Day Zero kent overeenkomsten met de film 25th Hour, waarin een man in korte tijd een keuze moet maken. Hoewel de thematiek totaal anders is, is de achtergrond precies hetzelfde. We zien New York in de nadagen van 9/11. Het is bijzonder om te zien hoe de stad in de vijf jaar tussen de films is veranderd. Toonde Spike Lee een solidair New York dat zijn wonden likt, regisseur Bryan Gunnar Cole laat een New York zien dat verder is, dat protesteert tegen de oorlogen die de Amerikaanse regering vecht.

Hij laat ook meer van de stad zien dan in 25th hour, dat zich voornamelijk in de straten van Brooklyn en Manhattan afspeelde. De personages uit deze productie komen uit de hele stad en reizen er ook doorheen. We zien de overbekende lichtjes en de onbekende donkere hoekjes. Dat maakt deze film tot een mooi vervolg op eerder genoemde productie. Het zou interessant zijn wanneer er over een paar jaar weer zoiets in de stad zou worden gemaakt, zodat we de evolutie van een wereldstad kunnen volgen op een bijzondere en unieke manier.

Hoewel dit een direct-to-blu-ray film is, bewijst déze maar weer eens is dat goedkoop niet altijd slecht is. Day Zero is een mooie productie over vriendschap, het maken van keuzes en de gevoelens die daarbij horen. Het geheel moet even op gang komen en kan dan nog wat langdradig zijn. Ook is de film op bepaalde momenten enigszins stuurloos, ondanks het duidelijke doel (Day Zero zelf). Wat gaat er gebeuren? Welke keuzes gaan ze nou maken? En wat is dat nou eigenlijk met het karakter van Elijah Wood? Toch is Day Zero een film die absoluut de moeite van het kijken waard is en die mede dankzij zijn redelijk onvoorspelbare einde iets toevoegt aan de vele producties die er de afgelopen jaren al zijn uitgekomen over dit onderwerp.

Sint

Sat, 13 Nov 2010 10:16:24 +0100

Wie is er niet groot geworden met Sinterklaas? Waarschijnlijk vrijwel niemand, aangezien het al decennialang één van de grootste volksfeesten van de lage landen is. De één ervaart dat dan ook als een feest, de ander niet. Filmmaker Dick Maas lijkt er alle schijn van te hebben tot de laatste groep te behoren en besloot de goedheiligman te veranderen in een horrorfiguur. Met alle gevolgen van dien...

De hekel van Maas aan de legende is schijnbaar zo groot dat hij een complete complottheorie verzon. Hierin is de man die wij allemaal kennen als verspreider van cadeautjes en snoepgoed eigenlijk de leider van een groep plunderaars die een middeleeuws dorp in zijn macht hield. Wanneer de dorpelingen echter besluiten dat het genoeg is geweest wordt hij met boot en al verbrand. Stomme dorpelingen, want natuurlijk moet je zoiets nooit doen tijdens volle maan.

Dit heeft als gevolg dat de roverhoofdman en zijn mannen elke keer als het volle maan is op 5 december uit het hiernamaals komen aangezeild met zijn boot om te trachten Amsterdam (waar anders?) in een bloedbad te veranderen. En dat lukt 'm nog aardig ook gezien de vele "mysterieuze doden" die er elke keer op 5 december opduiken, én omdat de gemeente hem de hand boven het hoofd houdt door dit allemaal in de doofpot te stoppen. Hij had echter niet de hoofdrolspelers uit de film die dit allemaal onthult moeten tegenkomen.

Genoeg echter over het verhaal, want voor je het weet heb je ineens geen zin meer in de "slechts" 88 minuten die het geheel duurt. De film gaat namelijk in een sneltreinvaart waar ze bij de NASA jaloers op zouden zijn. Dit tempo heeft echter zowel voor- als nadelen.

Zo hoef je niet veel van het plot te verwachten, al heeft regisseur en scenarist Maas er een paar aardige dingetjes in gestopt waardoor de personages toch enigszins diepte hebben. Niet veel, maar net genoeg om het aardig te maken en ook weer niet te verzanden in de uitleggerigheid van Moordwijven. Een voorbeeld hiervan is dat hoofdpersoon Frank het net heeft aangelegd met een ander, dat zijn ex jaloers is en dat zijn nieuwe liefde twijfelt over deze relatie. Het is gelukkig niet tot in den treuren uitgewerkt waardoor de romantiek overheerst, zoals bij andere films nog wel eens wil gebeuren. Dit heeft als gevolg dat het zijplot naast handig ook nog leuk blijft.

Een nadeel aan het hoge tempo van de film is dat het soms gewoon té snel gaat. De achtervolging over de daken ziet er bijvoorbeeld werkelijk prachtig uit, maar is voor je met je ogen knippert alweer voorbij. En dat geldt jammer genoeg voor heel veel scènes in de film. Zelfs de duivelse Sint zelf, waar het ten slotte allemaal om draait, krijgt maar een magere opkomst. Waar andere filmmakers zo'n personage echt introduceren, slaat deze kwade geest gewoon aan het moorden. Dat is aardig omdat het de film ook niet ophoudt, maar het is achteraf toch een minpuntje aangezien het om zo'n belangrijk en veelbesproken figuur gaat. Toch is hij wanneer we 'm zien, zij het dan niet zo goed geïntroduceerd, gewoon een schitterend monster dat niet onderdoet voor andere horrorfiguren.

Dit is mede te danken aan acteur Huub Stapel, die ondanks het feit dat hij geen tekst heeft het personage maakt tot wat het is. Met hoofdknikken en een gemeen lachje geeft hij "de gruwelsint" body. Het latex masker dat de acteur draagt maakt het verder af, en dat ziet er veel enger uit dan de omstreden filmposter doet vermoeden. Die is nog vrij braaf vergeleken bij wat de makers ons in de film laten zien.

Overigens moeten ook de andere acteurs niet vergeten worden. Hoewel de belangrijkste personages middelbare scholieren zijn, komen ze niet over als zodanig. Dat komt misschien ook door het script en de ondersteuning van acteurs als Bert Luppes (die zichzelf op zeer memorabele wijze introduceert), maar is ook zeker te danken aan de acteurs en actrices die deze rollen vertolken.

Wat een ander nadeel is van de snelle montage is het feit dat de film nogal wat aan de fantasie overlaat. Hoewel er een paar aardige en bloederige moordpartijen in de film zitten, zien we toch echt niet alles terwijl er wel duidelijk naar gehint word. Dat is jammer, maar mede dankzij de vrij constante spanningsboog is het geen ramp, je weet nooit wanneer er weer wordt toegeslagen.

Tot slot zijn daar de special effects. De makers hebben er geen geheim van gemaakt dat deze film er vol van zit. En ere wie ere toekomt, dat is ook zo. Soms is het allemaal wat kneuterig, maar wederom is het een pluspunt voor het tempo waardoor het niet zo opvalt. En ergens past het ook wel. Neem het openingsshot, het ziet er eigenlijk niet uit maar lijkt tegelijk perfect op een schilderij van een Hollandse meester. En in tegenstelling tot The Last Airbender, ben je het hier in een mum van tijd vergeten. Nee, als je louter kijkt naar hoe de film er visueel uitziet dan mogen we best trots zijn op deze productie.

Met Sint bewijst Dick Maas dat zijn recept voor een film vol actie, humor en een beetje horror na jarenlange afwezigheid nog steeds werkt. Natuurlijk valt er nog steeds heel wat over te klagen; bijvoorbeeld dat het script wat magertjes is, dat de makers kansen laten liggen, dat het er wel erg Hollands uitziet, dat er nóg meer lichaamsdelen door de lucht zouden mogen vliegen enzovoort. Maar wie vermaakt wil worden zal zich daar hoogstwaarschijnlijk niet aan storen. Want als er één ding is wat Sint doet, dan is het wel vermaken op hoog niveau. Welkom terug Dick!